Eck, Adolf von

Δικηγόρος, συμβολαιογράφος

Γεννήθηκε: 26.09.1860 στο Höchst am Main

πέθανε: 10.02.1923 στο Wiesbaden

Ο Eck προερχόταν από οικογένεια δικηγόρων και πολιτικών του Nassau που ήταν κοντά στο "Freisinn" - ο παππούς του Friedrich Arnold von Eck ήταν ήδη μέλος του κοινοβουλίου του κρατιδίου του Nassau. Φοίτησε στο Βασιλικό Γυμνάσιο του Βισμπάντεν από το 1873-79 και στη συνέχεια σπούδασε νομικά. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Βισμπάντεν ως δικηγόρος και συμβολαιογράφος. Πολιτογραφήθηκε το 1889 και αργότερα διορίστηκε δικαστικός σύμβουλος. Εργάστηκε για γνωστές εμπορικές επιχειρήσεις της περιοχής, π.χ. το 1902 ως δικηγόρος της εταιρείας παραγωγής αφρωδών οίνων Söhnlein στην εντυπωσιακή "αγωγή εκατομμυρίων δολαρίων" κατά της Moët & Chandon, την οποία κέρδισε η Söhnlein. Ήταν επίσης περιζήτητος σύμβουλος σε επιχειρηματικές επιτροπές (π.χ. στο συμβούλιο της Nassauische Landesbank, στο εποπτικό συμβούλιο της Schulz Grünlack AG στο Rüdesheim am Rhein).

Η πολιτική δέσμευση του Eck καρποφόρησε, μεταξύ άλλων, μέσα από τη συνέλευση της πόλης Wiesbaden και το δημοτικό κοινοβούλιο του Nassau. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος από το 1895 έως το τέλος της ζωής του, τελικά ως επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Γερμανικού Δημοκρατικού Κόμματος (DDP). Πριν από το 1918, ο Εκ ήταν ενεργό μέλος της Freisinnige Vereinigung (Ένωση Φιλελευθέρων) και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές του Ράιχσταγκ το 1907, προσπάθησε να ενώσει τους Εθνικούς Φιλελεύθερους του Βισμπάντεν και τους Freisinnige, προκειμένου να αποτρέψει την επικείμενη απώλεια της εκλογικής περιφέρειας από τους Φιλελεύθερους. Ως συνιδρυτής και μέλος της επιτροπής του Συλλόγου Ευημερίας Αναπήρων του Νασάου, ήταν πολύ γνωστός στο Βισμπάντεν.

Burkardt, Barbara/Pult, Manfred (επιμ.): Μult: Mult, Συντονιστής: Nassau parliamentarians: Nassau parliamentarians: Nassau parliamentarians. Βιογραφικό εγχειρίδιο. Μέρος 2: Der Kommunallandtag des Regierungsbezirks Wiesbaden 1868-1933. Vorgeschichte und Geschichte des Parlamentarismus in Hessen, τόμος 17, Wiesbaden 2003 (Historische Kommission für Nassau 71) [σ.72].