Το πιο δημοφιλές πρωτότυπο του Βισμπάντεν ήταν ο Χάινριχ Σολτς, που γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1825 στο Kupfermühle του Mühltal, γνωστός ως "μακρύς Σολτς" λόγω του ύψους του. Έβγαζε τα προς το ζην ερμηνεύοντας τραγούδια και μπαλάντες και πουλώντας καρτ ποστάλ στις παμπ του Βισμπάντεν. Γεννημένος στις 29 Ιανουαρίου 1830 στο Freiendiez, ο Karl Peter Philippar ήρθε σε ρήξη με τους εκκλησιαστικούς ανωτέρους του μετά τις σπουδές του στη θεολογία και αρχικά εγκαταστάθηκε στο Βισμπάντεν ως ιδιωτικός δάσκαλος. Ωστόσο, λόγω της εκκεντρικής του φύσης και της ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς του, οι μαθητές του στέρεψαν με την πάροδο των ετών. Ο Philippar, ο οποίος ήταν γνωστός ως "ο αιώνιος μαθητής" λόγω της ακαδημαϊκής του συμπεριφοράς και της ατημέλητης εμφάνισής του, δεν ήταν τελικά πλέον σε θέση να συντηρεί τον εαυτό του και αναγκάστηκε να στηριχθεί σε βοήθεια από τους φτωχούς. Πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 1896 στο Βισμπάντεν.

Ο Philipp Keim γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1804 στο Diedenbergen. Αφού εκπαιδεύτηκε ως συντηρητής, εργάστηκε ως βοηθός στο δουκικό οινοποιείο στο Biebrich, όπου τυφλώθηκε σε ένα τραγικό ατύχημα. Ως αποζημίωση, ο δούκας Wilhelm zu Nassau αγόρασε ένα βαρελότο για τον Keim και του επέτρεψε να παίζει μουσική σε όλο το δουκάτο. Έκτοτε, ο Keim ταξίδευε στις λουτροπόλεις και τα θέρετρα και έγινε γνωστός σε ένα ευρύτερο κοινό με μορατόρια για την έκρηξη του Πυργίσκου του Μάιντς το 1847, την κατολίσθηση του Kauber το 1874 και τις απόπειρες δολοφονίας του Κάιζερ Γουλιέλμου Α', μεταξύ άλλων. Η σύζυγός του Lisbeth τον συνόδευε στο βιολί κατά τη διάρκεια των παραστάσεών του. Η φήμη τους βοήθησε τους δύο μουσικούς να επιτύχουν ένα ορισμένο επίπεδο ευημερίας, όπως το να αποκτήσουν τη δική τους άμαξα με άλογο. Ο Philipp Keim πέθανε λίγο πριν από τα 80α γενέθλιά του, τον Ιούλιο του 1884.

Ο βιβλιοπώλης και ποιητής της διαλέκτου Franz Bossong, γνωστός ως "Lord Blummekohl", έγινε αυθεντικός χάρη στις εμφανίσεις του ως καρναβαλιστής στο καρναβαλικό κλαμπ "Sprudel" γύρω στο 1900. Ο Bossong, όπως και ο οδοντίατρος Paul Rehm και ο προστατευόμενος Max Schwencke, ήταν τακτικός θαμώνας σε μια παμπ που διατηρούσε ο Friedrich Grupp στην άνω Hochstätte στις αρχές του αιώνα. Ο ταβερνιάρης είχε το παρατσούκλι "Juckmich" ή "Schlaumeier vom Säumarkt" λόγω του νευρικού τινάγματος των ώμων του και της άνω του μέσου όρου ευφυΐας του. Συζητούσε τακτικά θέματα παγκόσμιας ιστορίας με τους επισκέπτες του. Η ιστορία του Grupp στο Wiesbaden τελείωσε ταυτόχρονα με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τον θάνατο του φίλου του Bossong.

Μία από τις λίγες γυναίκες που ήταν αυθεντικές ήταν η Helene Best, η οποία ήταν γνωστή ως "Stricklenchen" στο Βισμπάντεν τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορικής εποχής και στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Πάντα απλά και περιποιημένα ντυμένη, την έβρισκε κανείς συνήθως στην αψίδα της δυτικής πτέρυγας του δημαρχείου. Το παρατσούκλι της είχε διπλή σημασία. Αφενός, δεν την έβλεπαν ποτέ χωρίς το πλεκτό της, το οποίο κουβαλούσε πάντα μαζί της σε ένα ψάθινο καλάθι. Από την άλλη, απήγγειλε λυρικούς στίχους σε όλες τις περιστάσεις, όπως βαφτίσεις ή γάμους, και έτσι, με μια μεταφορική έννοια, ήταν επίσης "αυτο-πλεκτή". Χάρη στις καλές σχέσεις της με το ληξιαρχείο, ήταν πάντα ενημερωμένη για τις επερχόμενες γιορτές και σύντομα έγινε απαραίτητο μέρος κάθε μεγάλης οικογενειακής γιορτής.

Ο Waldemar Reichhard σπούδασε τραγούδι στη Μουσική Ακαδημία του Mainz τη δεκαετία του 1930. Είχε το παρατσούκλι "Σκόρδο" λόγω της προτίμησής του για τα λαχανικά πράσο. Σήμερα, ένα μνημείο στην Kleine Schwalbacher Straße τον τιμά.

Ο Willi Benz, γνωστός ως "Williche", έγινε γνωστός στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ως σκουπιδιάρης γύρω από το κοινοτικό κέντρο της Αγίας Ελισάβετ. Ο διανοητικά ανάπηρος άνδρας ζούσε με τους γονείς του στο Westend και είχε ως δουλειά του να διατηρεί καθαρά τα μονοπάτια γύρω από το κοινοτικό κέντρο. Συνέχισε αυτό το έργο ακόμη και μετά τη μετακόμισή του στο γηροκομείο Biebrich μετά το θάνατο των γονέων του. Ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή πρωτότυπα στην πρόσφατη ιστορία. Ο Willi Benz πέθανε σε ηλικία 79 ετών τον Ιανουάριο του 1988.

Εκτός από αυτά τα αυθεντικά πρόσωπα του Βισμπάντεν που εμφανίζονται συχνά στην ιστορία της πόλης, υπάρχουν επίσης περιστασιακές αναφορές σε ανθρώπους όπως ο "Βασιλιάς της Φωτιάς", ένας άστεγος του οποίου ο νυχτερινός καταυλισμός στο Wellritztal προκάλεσε κάποτε πυρκαγιά. Εξίσου δημοφιλείς στην εποχή τους ήταν ο "Lumpen-Rosa" και ο "Lumpen-Fritz", οι οποίοι απέκτησαν αμφισβητήσιμη φήμη στα χρόνια πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της υποβαθμισμένης εμφάνισής τους, των άκομψων παραληρήσεών τους και της έφεσής τους στις μικροκλοπές. Ο γιος της Ρόζα, ο λεγόμενος "Brezelbub" (Brezel boy), από την άλλη πλευρά, ήταν δημοφιλής στους κατοίκους του Βισμπάντεν, καθώς μετέφερε πάντα τα κουλούρια και άλλα αρτοσκευάσματα καλυμμένα με ένα μπλε και κίτρινο λινό πανί στα προάστια με τα πόδια, φορώντας μια μπλε και άσπρη ριγέ ποδιά. Το παρατσούκλι "Bub" του δόθηκε από τους "Stricklenchen" λόγω του μικρού του μεγέθους.

Fink, Otto E.: Wiesbadener Bildchronik 1866-1945, Wiesbaden: χωρίς έτος.

Leidenbach, Wilhelm: Τα πρωτότυπα του Wiesbaden στη σύγχρονη εποχή. Στο: Wiesbadener Leben 4/82 [σ. 22].

Trautner, Hanns: Wiesbadener Originale. Σειρά. In: Wiesbadener Leben 8/1970 έως 1/1971.