Το 1769, ο παράγοντας (κύριος) της Darmstädter Hof- und Kanzleibuchdruckerei, Johannes Schirmer, και ο θετός γιος του Johann Gerhard έλαβαν το προνόμιο να ιδρύσουν γραφείο στο Βισμπάντεν. Ο Schirmer και περίπου δέκα άνδρες τύπωσαν σε τρία πιεστήρια θρησκευτικά και σχολικά βιβλία, όπως Βίβλους, Ευαγγέλια, Ψαλτήρια, κατηχητικά, βιβλία ύμνων και προσευχών, οικοδομικά φυλλάδια και τρακτέρ, βιβλία ABC και ανάγνωσης, καθώς και δικαστικές και κυβερνητικές εκδόσεις. Τους δόθηκε επίσης η άδεια να εκτυπώνουν και να διανέμουν το ημερολόγιο "Teutscher Michel", το οποίο προηγουμένως ήταν σημαντικό σε ολόκληρη τη Γερμανία. Επιπλέον, από το 1770, η εβδομαδιαία εφημερίδα ήταν η πρώτη περιοδική έκδοση στη χώρα. Το 1790, ο Schirmer και ο Gerhard αναγκάστηκαν να συρρικνώσουν την επιχείρηση. Η κύρια δραστηριότητα του Schirmer ήταν τα όλο και πιο δημοφιλή περιστασιακά έντυπα για αρραβώνες, γάμους, βαπτίσεις, θανάτους και παρόμοιες περιστάσεις. Το 1781, το τυπογραφείο του Schirmer μεταβιβάστηκε με όλα του τα προνόμια στον Johann Heinrich Frey από το Igstadt.

Την εποχή της ίδρυσης του Δουκάτου του Νασσάου (1806), υπήρχαν άλλοι τέσσερις τυπογράφοι εκτός από τον Frey σε ολόκληρο το κρατίδιο. Η γραφειοκρατία αυξήθηκε επίσης με την επέκταση της χώρας, η οποία ως δουκάτο είχε πλέον περίπου 270.000 κατοίκους σε μια έκταση περίπου 5.520 km2. Τα διατάγματα και οι οδηγίες προς τα 49 γραφεία και τους 1.150 δήμους δεν μπορούσαν πλέον να αντιμετωπιστούν με την πένα και τη δυναμικότητα του βιβλιοτυπείου Frey. Ο δικαστικός βιβλιοπώλης Ludwig Schellenberg έλαβε το προνόμιο να δημιουργήσει το δεύτερο τυπογραφείο του Βισμπάντεν. Στον Frey απονεμήθηκε ο διάσημος τίτλος του "δικαστικού βιβλιοτυπείου".

Το τυπογραφείο Schellenberg, το οποίο μετακόμισε σε ένα αρχοντικό στην Langgasse, όπου βρίσκεται σήμερα το Pressehaus, ήταν από την αρχή το μεγαλύτερο τυπογραφείο του Νασάου, με τρία και σύντομα τέσσερα πιεστήρια. Έπρεπε να εκτυπωθούν πολυάριθμα έντυπα για τις δημόσιες αρχές, τα οποία χρειάζονταν οι δικαστικοί επιμελητές και ο Schultheiss για να διεκπεραιώνουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες. Μόνο για την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία που εισήχθη το 1808, έπρεπε να τυπωθούν κατάλογοι για την εγγραφή των στρατεύσιμων στους δήμους, η περίληψη ανά γραφείο, οι κατάλογοι συγκέντρωσης, οι κύριοι κατάλογοι και τέλος τα έντυπα εγγραφής των λιποτακτών. Η φορολογική μεταρρύθμιση που εισήχθη το 1809 προκάλεσε τεράστια κατανάλωση εντύπων. Το 1819, η χήρα Frey πούλησε το τυπογραφείο στον Ernst Enders και ο Schellenberg διεκδίκησε με επιτυχία τον τίτλο Hofbuchdruckerei για τον εαυτό του με αυτή την ευκαιρία.

Τώρα ακολούθησαν νέες εκκινήσεις με γρήγορη διαδοχή. Η καθιέρωση της ελευθερίας του εμπορίου (1819) διευκόλυνε πολύ την έναρξη εργασιών. Ένας άλλος τυπογράφος, ο Friedrich Wilhelm Ludwig Frank, εγκαταστάθηκε στο Βισμπάντεν ήδη από το 1819, αλλά η επιχείρησή του έσβησε μόλις ένα χρόνο αργότερα. Το τυπογραφείο του L. Riedel ιδρύθηκε στο Βισμπάντεν το 1826 και ο πανδοχέας Andreas Stein άνοιξε ένα άλλο το 1833. Ακολούθησε το 1839 ο χονδρέμπορος χαρτιού Anton Scholz και το 1844 ο P. J. Knefeli, ο οποίος μετέφερε το τυπογραφείο του από το Biebrich στο Wiesbaden. Το 1847, ο Carl Ritter, γιος του βιβλιοπώλη Heinrich Ritter, ίδρυσε τυπογραφείο. Επίσης, το 1847, ο Wilhelm Friedrich μετέφερε το τυπογραφείο του από το Siegen στο Wiesbaden. Μέχρι το 1863, υπήρχαν έξι τυπογραφεία.

Από τη δεκαετία του 1830, ισχυρότερα σιδερένια πιεστήρια αντικατέστησαν τα ξύλινα και στο Βισμπάντεν. Ωστόσο, μόλις το 1843 έφτασε η σύγχρονη εποχή στο τυπογραφείο του Βισμπάντεν με την απόκτηση τυπογραφικών μηχανών, γνωστών και ως πιεστηρίων υψηλής ταχύτητας. Τα πιεστήρια υψηλής ταχύτητας είχαν ήδη εφευρεθεί το 1814. Αυτό που αποτελούσε τεχνολογία αιχμής στη Μεγάλη Βρετανία εδώ και μισό αιώνα είχε την πρεμιέρα του στο Δουκάτο του Νασσάου με την εγκατάσταση ατμομηχανής για τη λειτουργία των τυπογραφικών πιεστηρίων στο Βισμπάντεν το 1864/65. Η Schellenberg'sche Hofbuchdruckerei ήταν πρωτοπόρος στην εισαγωγή όλων των καινοτομιών της τυπογραφίας στο Βισμπάντεν.

Η εφεύρεση της καρτ ποστάλ γύρω στο 1875 άνοιξε νέες ευκαιρίες κέρδους για τα τυπογραφεία. Μία από τις εταιρείες που επωφελήθηκαν από την παραγωγή τοπικών όψεων με τη λιθογραφική εκτύπωση ήταν η εταιρεία Rudolf Bechtold από την Κολωνία, η οποία υπήρχε μέχρι το 1976. Η επιχείρηση εκτύπωσης βιβλίων και λιθογραφίας των αδελφών Petmecky ήταν επίσης ένα σημαντικό τυπογραφείο. Η επιχείρηση βρισκόταν στην Luisenplatz μέχρι το κλείσιμό της το 1964. Οι αδελφοί Petmecky παρήγαγαν διαφημίσεις, επαγγελματικά βιβλία όλων των ειδών, κάρτες διευθύνσεων και επαγγελματικές κάρτες, ετικέτες κρασιού κ.λπ. και τους απονεμήθηκε ο τίτλος του προμηθευτή της αυλής στα μέσα της δεκαετίας του 1870. Μέχρι το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η κύρια πηγή εσόδων του Carl Schnegelberger ήταν η εκτύπωση του βιβλίου διευθύνσεων του Βισμπάντεν. Ο μετέπειτα διευθυντής των λουτρών του Βισμπάντεν Hermann Rauch διατηρούσε επίσης τυπογραφείο.

Σήμερα, το βιβλίο διευθύνσεων απαριθμεί πάνω από 30 τυπογραφικές επιχειρήσεις, αν και μόνο λίγες από αυτές εξακολουθούν να είναι παραδοσιακές επιχειρήσεις.