Τον Μάιο του 1968, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση από Εσσαίους μαθητές στο Βισμπάντεν υπέρ της σχολικής μεταρρύθμισης και ακολούθησαν παρόμοιες δράσεις. Τον Οκτώβριο του 1968, μαθητές από το Μάιντς και τη Φρανκφούρτη διαμαρτυρήθηκαν κατά του χορού των ντεμπιτάντ στο Κουρχάουζ του Βισμπάντεν. Παμπ όπως το "Bumerang" στην Wellritzstraße εξελίχθηκαν σε κέντρα συζητήσεων. Στην παράδοση των πολιτικών λεσχών παλαιότερων εποχών, το 1967 ιδρύθηκε το Club Voltaire στη Webergasse, το οποίο έγινε σημαντικός τόπος συνάντησης με το βιβλιοπωλείο του. Το 1970 ιδρύθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος "Roter Stern", ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του μέρος της αριστερής σκηνής και εξέδιδε εφημερίδα από το 1976-82. Φοιτητές και εκπαιδευόμενοι συναντήθηκαν στο "POP Club" και, με την υποστήριξη του συγγραφέα Hans-Christian Kirsch, διοργάνωσαν εκδηλώσεις με τους συγγραφείς Alfred Kantorowicz ("Ισπανικό ημερολόγιο" για τον εμφύλιο πόλεμο) και Günther Amendt ("Sexfront") και για την ιστορία της αριστεράς. Το κέντρο νεολαίας PUB (Politik-Unterhaltung-Bildung), που ιδρύθηκε το 1972, προσέφερε χώρο για αυτοσχεδιασμένα προγράμματα και σχέδια στο "Haus der Heimat" στην Friedrichstraße.

Μετά από πρωτοβουλία των Νέων Σοσιαλιστών τον Ιούνιο του 1971, ιδρύθηκε η "Πρωτοβουλία Πολιτών City Ost" για να αντιταχθεί στα σχέδια του Ernst May να αναδιαρθρώσει τη γειτονιά της ανατολικής βίλας από οικιστική σε διοικητική περιοχή. Στη συνοικία Bergkirchen, η ανάπλαση και οι επίφοβες συνέπειές της οδήγησαν σε εντατικοποίηση των σχέσεων γειτονίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το 1977 να διοργανωθεί το παλαιότερο φεστιβάλ δρόμου του Βισμπάντεν στη Nerostrasse. Το 1977 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το φεστιβάλ "Folklore in the Garden" στο πάρκο του κάστρου Freudenberg. Τα φεστιβάλ στο "Nero", το πρώην ξενοδοχείο Neroberghotel που χρησιμοποιήθηκε ως προσωρινό πολιτιστικό κέντρο, εκπλήρωσαν παρόμοια λειτουργία.

Οι ομάδες που επωφελήθηκαν από αυτές τις ευκαιρίες ήταν μέρος των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων που εμφανίστηκαν σε όλες τις πόλεις γύρω στο 1980 και σύντομα ισχυροποιήθηκαν. Ήταν επίσης παρούσες με ενημερωτικά περίπτερα στην πόλη και διάφορες εκδηλώσεις, επεδίωκαν τη συζήτηση με όλους τους πολίτες και σε ορισμένες περιπτώσεις βρήκαν χώρο και στις εκκλησίες. Το Κόμμα των Πρασίνων προέκυψε από τις οικολογικές πρωτοβουλίες, οι οποίες έκαναν εκστρατεία ιδίως κατά των πυρηνικών εργοστασίων - στην Έσση κατά του Biblis. Το κίνημα για την ειρήνη ήταν μια αντίδραση στη διπλή απόφαση του ΝΑΤΟ του 1979, αλλά μετέφερε τη συζήτηση σε ένα πιο θεμελιώδες επίπεδο. Το 1986 ιδρύθηκε η ένωση Eine-Welt-Zentrum Wiesbaden e.V., η οποία λειτουργεί στις εγκαταστάσεις της το "Weltladen" (Παγκόσμιο Κατάστημα).

Το 1979, ιδρύθηκε η πολιτική γκέι και λεσβιακή ομάδα "Rosa Lüste", η οποία έχει επίσης αντίκτυπο στη σκηνή πέρα από το Βισμπάντεν μέσω των περιοδικών "LUST- Lesbische Und Schwule Themen" και "Lustblättchen". Η οργάνωση "AIDS-Hilfe Wiesbaden", η οποία αποτελεί μέρος της γκέι σκηνής παντού, υπάρχει από το 1986. Το γυναικείο κίνημα εκπροσωπείται ιδιαίτερα από την "Frauenwerkstatt Wiesbaden - Zentrum für Kommunikation und Bildung e.V.", η οποία λειτουργεί το frauen museum wiesbaden από το 1984.

Ένα πολιτικό ζήτημα που είχε ιδιαίτερα κινητήρια επίδραση στην περιοχή Ρήνου-Μάιν ήταν η σχεδιαζόμενη κατασκευή του δυτικού διαδρόμου προσγείωσης. Μια μεγάλη διαδήλωση εναντίον της πραγματοποιήθηκε στο Βισμπάντεν το 1981. Το 1984 ιδρύθηκε το Café Klatsch στην Marcobrunner Straße ως αποτέλεσμα του κινήματος κατά του διαδρόμου. Λειτουργεί ως συλλογική επιχείρηση και υποστηρίζει πολιτικά προγράμματα.

Η παλαιότερη μοντέρνα παμπ στο Βισμπάντεν, το "Kneipchen" στην Scharnhorststraße στο Westend, άνοιξε το 1978. Το αντίστοιχό της στη γειτονιά Bergkirchen ήταν το "Eckhaus" στη γωνία Webergasse και Hirschgraben. Το Café Cicero στην Kirchgasse (City-Passage) αποτελούσε τόπο συνάντησης και διεξαγωγής εκδηλώσεων, συμπεριλαμβανομένης της σειράς "Erzählcafe". Η "Regionalblatt", μια αριστερή εβδομαδιαία εφημερίδα, εκδόθηκε από το 1979-84. Το εναλλακτικό βιβλιοπωλείο "Buchladen am Sedanplatz" ήταν το σημείο αναφοράς. Μέχρι το 1989, υπήρχε η δωρεάν μηνιαία εφημερίδα "Szene Wiesbaden", ένα είδος "κεντρικού οργάνου" για τα νέα κοινωνικά κινήματα με επισκόπηση των γεγονότων και κριτικά σχόλια. Το 1979 άνοιξε το HinterHaus στην Karlstraße ως κέντρο της ανεξάρτητης πολιτιστικής σκηνής, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως καμπαρέ, γκαλερί, κινηματογραφική αίθουσα και φόρουμ διαλέξεων. Το 1980, πολλές πολιτιστικά δραστήριες ομάδες ενώθηκαν για να ιδρύσουν μια κοινή σειρά εκδηλώσεων, το όνομα της οποίας στρεφόταν κατά της επιδοτούμενης υψηλής κουλτούρας: το "Φεστιβάλ του Άλλου Μάη", το οποίο πραγματοποιήθηκε για τέσσερα χρόνια.

Στη δεκαετία του 1980 ιδρύθηκαν διάφορες ενώσεις που διοργάνωσαν εκδηλώσεις για πολιτικά, κοινωνικά και ιστορικά θέματα με ή χωρίς περιφερειακή αναφορά, όπως "Urbanity" ή "40 χρόνια Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας": η "Ένωση για τη λαϊκή εκπαίδευση και τον πολιτισμό", η "Εταιρεία για την προώθηση της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας" και το "Εργαστήριο Ιστορίας του Βισμπάντεν". Το 1986 άνοιξε το Pariser Hoftheater ως το δεύτερο ανεξάρτητο θέατρο καμπαρέ, το οποίο παρείχε επίσης βήμα για ομάδες. Από το 1985, ανεξάρτητες και "εναλλακτικές" πρωτοβουλίες, κυρίως πολιτιστικές, υποστηρίζονται επίσης οικονομικά από την πόλη. Η δικτύωση μεταξύ των ομάδων οδήγησε σε κοινές δραστηριότητες, π.χ. το 1992 ενάντια στην άνοδο του δεξιού ριζοσπαστισμού με το σύνθημα "Το Wiesbaden είναι πολύχρωμο και θα παραμείνει έτσι".

Schabe, Peter: Πολιτισμός στο Βισμπάντεν. Το εγχειρίδιο. Πολιτιστικό Γραφείο της πόλης του Wiesbaden (επιμ.), Wiesbaden 1990.