Dyckerhoff, Gustav Wilhelm Wernhard

Przedsiębiorca

urodzony: 12.10.1838 w Mannheim

zmarł: 12.01.1923 w Biebrich

Po ukończeniu praktyki handlowej w Bambergu i krótkiej pracy w firmie ojca, Dyckerhoff pracował jako kupiec w Marsylii przez dwa lata od 1859 roku. Szczególne znaczenie dla jego późniejszej kariery zawodowej miał jednak pobyt w Anglii w firmie Schwann, Modera & Co w Manchesterze, a następnie w Glasgow w Szkocji.

Zainteresował się angielskim cementem, zbadał technologię produkcji i przekazał informacje swojemu ojcu Wilhelmowi Gustavowi Dyckerhoffowi, który wraz z Carlem Brentano budował fabrykę cementu w Hattenheim w regionie Rheingau od 1861 roku. Po odejściu Brentano z firmy, Dyckerhoff i jego brat Rudolf Philipp Wilhelm Dyckerhoff zostali w 1864 roku wspólnikami w fabryce cementu portlandzkiego Dyckerhoff & Söhne. Udało mu się wypromować jakość niemieckiego cementu na arenie międzynarodowej. W 1895 roku Dyckerhoff eksportował 25% (150 000 baryłek cementu) swojej produkcji do USA.

Dyckerhoff był nie tylko odnoszącym sukcesy przedsiębiorcą, ale także pionierem we wprowadzaniu udogodnień socjalnych dla swoich pracowników. W 1864 r. - zaraz po założeniu firmy - utworzono własny fundusz ubezpieczeń zdrowotnych dla pracowników. Na początku lat siedemdziesiątych XIX wieku powstał fundusz dobroczynny dla potrzebujących, a pracownicy otrzymywali darowizny pieniężne z okazji uroczystości rodzinnych lub rocznic. Dzięki fundacji w wysokości 200 000 marek bracia stworzyli niezależny system emerytalny dla długoletnich pracowników.

Dyckerhoff był wielokrotnie odznaczany. Był honorowym obywatelem Mainz-Kastel, Biebrich i Flörsheim oraz otrzymał tytuł Tajnego Radcy Handlowego, a także różne medale.

Żona Gustava, Luise, rozszerzyła opiekę społeczną dla pracowników i pracownic firmy, zakładając Szkołę Gospodarstwa Domowego w Amöneburgu pod kierunkiem Elise Kirchner. Córki pracowników firmy, które opuściły szkołę, przeszły tam roczny kurs sprzątania. Dla synów utworzono szkołę dla chłopców, w której uczyli się m.in. stolarstwa, a w tzw. ogrodzie chłopięcym uczyli się uprawy owoców i warzyw. Luise była również aktywna w lokalnej polityce jako członkini Stowarzyszenia Kobiet Ojczyzny, które zostało założone w 1892 roku. Była również współzałożycielką i sponsorką Volkswohnhaus w Biebrich, poradni położniczej i mleczarni dla niemowląt. W 1916 r. cesarzowa Augusta Wiktoria przyznała jej order Luisenorden II. Class za jej działalność społeczną.