Szczerze mówiąc: nikt nie musi mówić. Wszyscy wprawdzie nauczyliśmy się jakoś mówić – ale wcześniej było: nie, nie milczenie. Przedjęzykowe pytania i odpowiedzi, gra edukacyjna z dźwiękami i gestami, wymagająca słuchania, w najlepszym przypadku prowadząca do udanej komunikacji. Jednak: zazwyczaj dużo się mówi, mało się przekazuje i prawie nie słucha.

My, „art.ist.kollektiv”, słuchamy i pytamy: jak i o czym się mówi, co się mówi? Czy to, co się mówi, staje się prawdziwsze przez powtórzenie? A może czyjaś opinia staje się bardziej przekonująca przez podkreślenie? My natomiast bawimy się językiem i przekładamy go na dźwięk, rytm, melodię, przechodzimy od tekstu do muzyki, od muzyki do ruchu, od mówienia do zabawy. W najlepszym przypadku porozumienie udaje się w sposób zabawowy: w babilońskim chaosie powstaje pełna rezonansu wspólnota.