Coraz więcej osób w podeszłym wieku mieszka samotnie – jest to styl życia, który niesie ze sobą zarówno szanse, jak i wyzwania. Jak zapewnić samodzielne i otoczone troską starzenie się bez utraty więzi z innymi?

Zmiany demograficzne powodują wzrost odsetka osób starszych mieszkających samotnie. Przyczynami tego zjawiska są między innymi wydłużająca się średnia długość życia, zmiany w strukturach rodzinnych oraz mobilność młodszych pokoleń. Samotne życie może być wyrazem autonomii, ale jednocześnie zwiększa ryzyko izolacji społecznej, problemów zdrowotnych i ograniczonego udziału w życiu społecznym.

Jednocześnie starość często wiąże się ze zwiększoną wrażliwością. Ograniczenia fizyczne, zagrożenia dla zdrowia, niepewność finansowa lub utrata bliskich osób mogą wpływać negatywnie na samodzielność. Tym ważniejsze są niezawodne sieci społeczne, dostępne formy wsparcia oraz społeczeństwo oparte na solidarności.

Wynikają z tego wyzwania w zakresie polityki społecznej i infrastruktury. Jednocześnie na znaczeniu zyskuje indywidualna odpowiedzialność: dbanie o siebie w podeszłym wieku oznacza aktywne troskliwe dbanie o własne samopoczucie fizyczne, psychiczne i społeczne.

Ogólnie rzecz biorąc, wymaga to zmiany perspektywy: starość to nie tylko kwestia opieki, ale wspólne zadanie, które muszą realizować zarówno społeczeństwo, jak i jednostka.

Konferencja przedstawia wyniki badań naukowych oraz praktyczne podejścia, aby wskazać sposoby, dzięki którym osoby starsze mogą żyć w sposób samodzielny, w poczuciu więzi i solidarności.

Tutaj znajdą Państwo program oraz link do rejestracji na konferencję: