Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους στην τρίτη ηλικία – ένας τρόπος ζωής που ενέχει ταυτόχρονα ευκαιρίες και προκλήσεις. Πώς μπορεί να επιτευχθεί μια αυτοκαθοριζόμενη και φροντισμένη γήρανση, χωρίς να χαθεί η σύνδεση με τους άλλους;

Η δημογραφική αλλαγή οδηγεί σε ένα αυξανόμενο ποσοστό ηλικιωμένων που ζουν μόνοι. Οι αιτίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το αυξανόμενο προσδόκιμο ζωής, τις μεταβαλλόμενες οικογενειακές δομές και την κινητικότητα των νεότερων γενεών. Η μοναχική διαβίωση μπορεί να αποτελεί έκφραση αυτονομίας, αυξάνει όμως ταυτόχρονα τον κίνδυνο κοινωνικής απομόνωσης, προβλημάτων υγείας και περιορισμένης συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.

Παράλληλα, η γήρανση συνοδεύεται συχνά από αυξημένη ευπάθεια. Οι σωματικές περιορισμοί, οι κίνδυνοι για την υγεία, οι οικονομικές αβεβαιότητες ή η απώλεια αγαπημένων προσώπων μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την αυτονομία. Γι’ αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικά τα αξιόπιστα κοινωνικά δίκτυα, οι προσβάσιμες υπηρεσίες υποστήριξης και μια κοινωνία αλληλεγγύης.

Από αυτό προκύπτουν κοινωνικοπολιτικές και υποδομικές προκλήσεις. Ταυτόχρονα, η ατομική ευθύνη αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία: η φροντίδα του εαυτού μας στην τρίτη ηλικία σημαίνει να φροντίζουμε ενεργά τη σωματική, ψυχική και κοινωνική μας ευημερία.

Συνολικά, αυτό απαιτεί μια αλλαγή προοπτικής: η τρίτη ηλικία δεν είναι απλώς θέμα φροντίδας, αλλά ένα κοινό έργο διαμόρφωσης της κοινωνίας και του ατόμου.

Το συνέδριο αναλύει επιστημονικά ευρήματα και πρακτικές προσεγγίσεις, με σκοπό να αναδείξει τρόπους με τους οποίους οι ηλικιωμένοι μπορούν να ζουν με αυτονομία, κοινωνική σύνδεση και αλληλεγγύη.

Εδώ θα βρείτε το πρόγραμμα και τον σύνδεσμο εγγραφής για το επιστημονικό συνέδριο: