Wiesbaden staje się światowej klasy miastem uzdrowiskowym
Były luksusowe i miały wielu znamienitych gości - wielkie hotele Wiesbaden z XIX wieku! Przewodnik Dagmar Binder oferuje wycieczkę z przewodnikiem na ten temat. Rozmowa o czasach Wiesbaden jako kosmopolitycznego miasta uzdrowiskowego, słynnych gościach i popularnych rozrywkach.
Hotel pałacowy był luksusowym hotelem z wybitnymi gośćmi
Panna Quellgeflüster: Kto spotykał się w Wiesbaden w XIX wieku? Dagmar: W ciągu XIX wieku motywacja zdrowotna do podjęcia kuracji często zmieniała się w doświadczenie kulturalne. Potrzebny był czas – czyli brak konieczności pracy – oraz pieniądze – na powóz i hotel. W ten sposób w modnych uzdrowiskach spotykały się elitarne grupy.
Kiedy przyjeżdżają cesarze, to oczywiście przyjeżdża też szlachta i bogaci ludzie z całej Europy.
Panna Quellgeflüster: Co było wyjątkowego w Wiesbaden? Dagmar: Do 1866 roku Wiesbaden było stolicą księstwa Nassau, a potem przeszło pod panowanie Prus. Cóż, a kiedy przybywali cesarze, przybywali oczywiście również arystokraci i bogaci ludzie z całej Europy. Najpierw przybył Wilhelm I, a potem jego wnuk. Cesarz Wilhelm II spędził w mieście 20 lat – zazwyczaj kilka tygodni w maju. Kochał Wiesbaden, a Wiesbaden kochało jego.
Panna Quellgeflüster: Jak Wiesbaden stało się światowym uzdrowiskiem? Dagmar: Około 1800 roku miasto liczyło niecałe 3000 mieszkańców, a w 1905 roku już 100 000. Teraz Wiesbaden odwiedzało 200 000 kuracjuszy rocznie. Niewyobrażalne! Dzięki temu mogło nazywać się „światowym uzdrowiskiem”. A dla „wybranych gości” było tu ponad 50 grand hoteli! Wyjątkowe w skali Niemiec, jeśli weźmie się pod uwagę liczbę hoteli w stosunku do liczby mieszkańców.
Fräulein Quellgeflüster: Jaką rolę odegrała działalność uzdrowiskowa? Dagmar: W Wiesbaden nie było przemysłu i prawie nie było handlu. Właściwie istniała tylko branża hotelarska i gastronomiczna. Po dużym spadku liczby gości w wyniku I wojny światowej Wiesbaden stanęło przed problemem. Ale to już inna historia...
Dagmar oferuje różne wycieczki z przewodnikiem - również do Grand Hotels Wiesbaden
Panna Quellgeflüster: Dom zdrojowy był centrum życia towarzyskiego... Dagmar: W naszym pięknym domu zdrojowym – według cesarza Wilhelma II „najpiękniejszym domu zdrojowym na świecie” – nie ma żadnych urządzeń kąpielowych. Służył on wyłącznie jako dom towarzyski, zapewniający „rozrywkę” dzięki salom balowym, koncertowym i towarzyskim. Były tam czytelnie, w których codziennie dostępnych było 76 gazet, oraz gabinet w stylu renesansowym – salon Ferdinanda Hey’la. Pisanie pocztówek było kultowym zajęciem wśród gości uzdrowiska, codziennie wysyłali ich całe stosy. Poczta Rzeszy przewoziła nawet półtora miliona pocztówek dziennie!
Pisanie pocztówek było kultowe wśród gości spa!
Panna Quellgeflüster: Jakie były najlepsze adresy w mieście? Dagmar: Szczególnie interesująca jest dla mnie historia hotelu Palast przy Kranzplatz – nawet jeśli już dawno przestał być wielkim hotelem. Jego wyjątkowość zaczyna się już od secesyjnej architektury. Wcześniej nikt nie odważył się na to w dzielnicy uzdrowiskowej, ponieważ cesarz Wilhelm II nie znosił secesji. Dlatego często spotykamy tu w hotelach tak zwany „secesyjny styl Wiesbaden” – w dolnej części elementy stylu wilhelmińskiego, a dopiero na górze elementy secesyjne. Wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się więcej – a jest o czym opowiadać – zapraszam na jedną z moich wycieczek (Otwiera się w nowej karcie).
Fräulein Quellgeflüster: Który gość wywołał szczególne poruszenie? Dagmar: Och, było ich tak wielu! Ponownie odniosę się do hotelu Palast. Nasze teatr państwowy zarezerwował Enrico Caruso na 1 października 1908 roku do występu w operze Verdiego „Rigoletto” jako książę Mantui: za 10 000 marek złota, czyli około 100 000 euro dzisiaj! Dzień wcześniej zarezerwował już największy apartament w hotelu Palast. Aby poćwiczyć głos, wyszedł na balkon. Ludzie tłumnie przybywali na Kranzplatz, aby go posłuchać – a panie mdlały jedna po drugiej...
Wskazówka Quellgeflüster: Dagmer Binder oferuje różne ekscytujące wycieczki z przewodnikiem (Śladami cesarza, Śladami Goethego) i oczywiście również wycieczkę poświęconą wielkim hotelom. Wszystkie informacje znajdziesz tutaj (Otwiera się w nowej karcie)!
Luksusowe hotele - cztery ekskluzywne adresy
Hotel Palace
Hotel pałacowy był luksusowym hotelem z wybitnymi gośćmi
Dawny hotel z elegancką secesyjną fasadą został zbudowany w latach 1903–1905 na pozostałościach rzymskich term – odkrycie to nastąpiło podczas rozbiórki dwóch starszych łaźni w celu budowy nowego hotelu pałacowego. Dzięki 150 pokojom, uroczemu dziedzińcowi i wyposażeniu, które w tamtych czasach było na najwyższym poziomie, hotel ten dorównywał renomowanym obiektom, takim jak „Hotel Rose” czy „Schwarzer Bock”.
Jednak blask trwał krótko: wraz z wybuchem II wojny światowej goście uzdrowiskowi przestali przyjeżdżać, a hotel został wykorzystany jako szpital wojskowy. Po zakończeniu wojny budynek przejęły siły zbrojne Stanów Zjednoczonych. W latach 1977/78 został ostatecznie przebudowany na nowoczesny kompleks mieszkaniowy. Z zewnątrz budynek pozostał prawie niezmieniony, a wewnątrz tylko kilka detali, takich jak okazała klatka schodowa i ogród zimowy z secesyjnymi witrażami, świadczy o dawnej świetności (można je oglądać).
Znani goście: Enrico Caruso – światowej sławy włoski tenor, który podobno spontanicznie zaśpiewał piosenkę przy oknie swojego apartamentu.
Nazwa hotelu pochodzi od jego dzierżawczyni Margarethe zur Rose. W czasach swojej świetności obiekt dysponował około 200 salonami i sypialniami oraz 55 łazienkami. Obszerne łazienki były zasilane bezpośrednio z źródła Kochbrunnen, a na dziedzińcu znajdowała się – zgodnie z najnowszymi trendami – duża hala tenisowa. Już w 1828 roku hotel Rose należał do czterech największych i najbardziej eleganckich pensjonatów i uzdrowisk w Wiesbaden. Obecnie w historycznych pomieszczeniach mieści się kancelaria stanu Hesji.
W 1845 roku luksusowy hotel przy Wilhelmstraße otworzył swoje podwoje – dokładnie w miejscu, w którym obecnie znajduje się muzeum Reinhard Ernst. Oferował 70 eleganckich pokoi i salonów, a także liczne łazienki zasilane z własnego źródła termalnego. Szczególną atrakcją była zbudowana w 1877 roku rolkowa hala – druga tego typu w Cesarstwie Niemieckim. W 1887 roku budynek został rozbudowany: ponad 120 luksusowych pokoi, wspaniałe sale towarzyskie i jadalnia dla 500 gości sprawiły, że hotel Viktoria stał się jednym z wiodących obiektów w Wiesbaden. Podczas niszczycielskiego nalotu bombowego w nocy z 2 na 3 lutego 1945 roku hotel został całkowicie zniszczony i nie został odbudowany.
Znani goście: Fiodor M. Dostojewski – który w 1866 roku zrujnował się grając w ruletkę w kasynie w Wiesbaden. W rezultacie musiał w krótkim czasie dostarczyć swojemu wydawcy powieść. Powstała „Gracz”, w której literacko opisał swoje uzależnienie od hazardu.
Hotel Schwarzer Bock - najstarszy grand hotel w Niemczech
Pokój Ingelheim w hotelu Schwarzer Bock
Ten tradycyjny hotel – obecnie Radisson Blu Schwarzer Bock – uważany jest za najstarszy grand hotel w Niemczech. Podobnie jak wiele innych hoteli uzdrowiskowych, ze względów praktycznych został zbudowany bezpośrednio przy źródle termalnym. Ludowa legenda głosi, że pierwszym właścicielem był burmistrz Philipp zum Bock – a ponieważ miał czarne włosy, jego dom nazwano „Zum Schwarzen Bock” (Czarny Kozioł).
Najsłynniejszym pomieszczeniem w hotelu jest bez wątpienia „pokójIngelheimer” z cennymi boazeriami pochodzącymi z zamku Ingelheimer, które trafiły do hotelu w niezwykły sposób – w wyniku zakładu.
Johann Wolfgang von Goethe wielokrotnie przyjeżdżał do Wiesbaden na kurację. Podczas podróży po Renie wraz ze swoim przyjacielem Herderem również zatrzymał się tutaj i w swoim dzienniku opisał park zdrojowy oraz gorące źródła.
Cesarz Wilhelm II był częstym gościem w Wiesbaden i miał duży wpływ na rozwój miasta jako światowej miejscowości uzdrowiskowej. Wspierał między innymi budowę domu uzdrowiskowego i teatru państwowego Hesji.
W 1884 roku Elżbieta Austriacka, znana jako Sisi, zamieszkała w 60 pokojach (!) hotelu Vier Jahreszeiten i otrzymała od hotelarza Wilhelma Zaisa bukiet fiołków, jak donosiła gazeta Neuigkeits-Welt-Blatt w Wiedniu.
Car Mikołaj II i jego żona Aleksandra Fiodorowna kilkakrotnie przebywali na kuracji w Wiesbaden i w tym czasie uczestniczyli w nabożeństwach w rosyjskiej cerkwi prawosławnej na Nerobergu. Wielu innych rosyjskich arystokratów poszło w ich ślady – szczególnie popularne były miesiące zimowe. Światowej sławy włoski tenor Enrico Caruso był gościem hotelu Palast w 1908 roku i spontanicznie zaśpiewał przy oknie.
Franz Liszt i Richard Wagner byli ściśle związani z życiem muzycznym Wiesbaden; Liszt wielokrotnie dawał koncerty.
Pruski polityk, a później kanclerz Rzeszy Otto von Bismarck wielokrotnie odpoczywał w Wiesbaden po politycznych zmaganiach, zwłaszcza w czasie wojny francusko-pruskiej.
Kąpiel, promenada, zabawa - dzień jako gość spa
W XIX wieku pobyt w uzdrowisku był długi i rytualny. Cztery do sześciu tygodni uważano za raczej krótki pobyt w przypadku łagodnych dolegliwości. „Klasyczny” pobyt w uzdrowisku trwał od sześciu do dwunastu tygodni. Bardzo zamożni goście, arystokraci lub osoby cierpiące na choroby przewlekłe często pozostawali tam przez kilka miesięcy. Wielu gości powracało co roku, często o tej samej porze, i mieszkało przez wiele miesięcy w tym samym hotelu lub wynajmowanym mieszkaniu.
Dzień zaczynał się wcześnie od kuracjipitnej w źródłach termalnych, po której następowały kąpiele i zabiegi zalecone przez lekarza. Po obiedzie w programie były odpoczynek, spacery i spotkania towarzyskie. Wieczorem goście chodzili na koncerty, do teatru lub na imprezy towarzyskie.
Ze względu na długie pobyty ważne było, aby goście kurortu dobrze się bawili. Codziennie odbywały się koncerty w domu zdrojowym lub w parku zdrojowym, przejażdżki bryczką po parku, rejsy łodzią po stawie, pikniki, wykłady i odczyty. Bale, wieczorne przyjęcia i uroczyste kolacje były okazją do tańca oraz „zobaczenia i bycia widzianym”. Ruletka i gry karciane były uważane za elegancką rozrywkę wieczorną.
