«Ο Μπλε Ιππέας» είναι ένας κύκλος από τις πιο διαφορετικές προσωπικότητες, οι οποίες συνέβαλαν με οραματιστικό τρόπο στους τομείς της αισθητικής θεωρίας, της ζωγραφικής, των γραφικών τεχνών, της λογοτεχνίας και της μουσικής. Με τις δύο εκθέσεις που διοργάνωσε τα έτη 1911 και 1912 και τον αλμανάκ που εκδόθηκε το 1912, συμβολίζει την υποκειμενοποίηση στην τέχνη, την απελευθέρωση του χρώματος από το αντικείμενο και την ιδέα της ισοτιμίας των μορφών καλλιτεχνικής έκφρασης διαφορετικών εποχών, ειδών και περιοχών. Με αυτόν τον τρόπο, αποτελεί μέρος των διεθνών πρωτοποριακών κινημάτων πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μέχρι σήμερα παραμένει σχεδόν εντελώς ανεξερεύνητο το πόσο μεγάλο ρόλο διαδραμάτισαν οι μεμονωμένες γυναίκες καλλιτέχνιδες στο περιβάλλον του «Μπλε Ιππέα» στην εξέλιξη του Μοντερνισμού, ποιες στρατηγικές και δίκτυα δημιούργησαν για να μπορέσουν να ζήσουν ως ανεξάρτητες καλλιτέχνιδες, παρά το τότε κυρίαρχο κοινωνικό πλαίσιο κανόνων που τους ήταν εντελώς αντίθετο, και ποιες ήταν τελικά όλες αυτές οι καλλιτέχνιδες, μερικές από τις οποίες έχουν ξεχαστεί εντελώς και των οποίων η βιογραφία είναι σχεδόν αδύνατο να ανακατασκευαστεί· αυτά είναι τα θέματα της έκθεσης «Οι γυναίκες του Μπλε Ιππέα».