1c. Biebrich (Otwiera się w nowej karcie), liczący 39 678 mieszkańców (stan na 31 sierpnia 2026 r.), jest największą dzielnicą Wiesbaden. Dotzheim liczy 28 812 mieszkańców, a Mitte – 22 780.

2b. W Wiesbaden znajduje się 26 gorących źródeł. Wszystkie informacje znajdziecie w artykule specjalnym „Wiesbaden i jego źródła” (Otwiera się w nowej karcie)

3b. Z sintru, produktu ubocznego wody termalnej, składającego się między innymi z żelaza i manganu, Rzymianie wytwarzali tak zwane kulki mattiackie (Otwiera się w nowej karcie), których używali do pielęgnacji włosów i farbowania siwych włosów, a także eksportowali je aż do Rzymu.

4a. Carillon kościoła Marktkirche (Otwiera się w nowej karcie) – z 49 dzwonami z brązu – można obsługiwać ręcznie, co jest rzadkością w Niemczech. 

5c. Johann Wolfgang von Goethe (Otwiera się w nowej karcie) odwiedził Wiesbaden jako kuracjusz i zauważył, że miasto nie posiadało publicznej kolekcji muzealnej. W rozmowie z baronem Johannem Isaacem von Gerningiem zasugerował, aby jego kolekcja została udostępniona mieszkańcom. Rzeźba Goethego przed muzeum upamiętnia tę ważną inicjatywę.  

6c. W czasach, gdy Wiesbaden było światową stolicą uzdrowisk, miasto szczyciło się aż 50 wielkimi hotelami (Otwiera się w nowej karcie) – co było ewenementem w skali całych Niemiec, jeśli wziąć pod uwagę stosunek tej liczby do liczby mieszkańców. 

7a. Czas budowy Teatru Państwowego (Otwiera się w nowej karcie) wyniósł, ściśle rzecz biorąc, nawet mniej niż dwa lata – zaledwie 22 miesiące! W 1894 roku został uroczyście otwarty w obecności cesarza Wilhelma II.  

8c. W 1866 roku pisarz Fiodor Michajłowicz Dostojewski zrujnował się grając w ruletkę w kasynie w Wiesbaden. W rezultacie musiał w krótkim czasie dostarczyć wydawcy powieść: tak powstał „Gracz”, w którym literacko przetworzył swoje uzależnienie od hazardu.

9b. Aby cesarz Wilhelm II mógł bez przeszkód dotrzeć do swojej loży w Teatrze Państwowym, pod foyerem zbudowano tzw. „Kaiserfahrt” – oświetloną świecami ścieżkę, którą mógł wjechać swoją karetą bezpośrednio do teatru i przez cesarskie schody dostać się do swojej prywatnej loży.

10a. Według legendy budowy Teatru Państwowego (Otwiera się w nowej karcie) wyniósł, ściśle rzecz biorąc, nawet mniej niż dwa lata – zaledwie 22 miesiące! W 1894 roku został uroczyście otwarty w obecności cesarza Wilhelma II.  

8c. W 1866 roku pisarz Fiodor Michajłowicz Dostojewski (Otwiera się w nowej karcie) zrujnował się grając w ruletkę w kasynie w Wiesbaden. W rezultacie musiał w krótkim czasie dostarczyć wydawcy powieść: tak powstał „Gracz”, w którym literacko przetworzył swoje uzależnienie od hazardu.

9b. Aby cesarz Wilhelm II mógł bez przeszkód dotrzeć do swojej loży w Teatrze Państwowym, pod foyerem zbudowano tzw. „Kaiserfahrt” (Otwiera się w nowej karcie) – oświetloną świecami ścieżkę, którą mógł wjechać swoją karetą bezpośrednio do teatru i przez cesarskie schody dostać się do swojej prywatnej loży.

10a. Według legendy pokój (Otwiera się w nowej karcie) z zamku w Ingelheim – gdzie służył jako jadalnia – trafił w posiadanie Schwarzem Bocka w wyniku przegranego zakładu.