Pierwszy pokaz filmowy w Wiesbaden odbył się 29 października 1896 roku - niecały rok po pierwszej publicznej projekcji ruchomych obrazów w berlińskim teatrze Wintergarten braci Skladanowskich. Wiesbaden również nie posiadało jeszcze własnego teatru kinematografu, którego premiera odbyła się w sali Loży Platońskiej przy Friedrichstraße 27. W następnych latach nowe medium, które początkowo istniało tylko w formie objazdowej, wykorzystywało sale teatralne, boczne sale pubów i stragany targowe. Wyświetlano kompilacje krótkich filmów dokumentalnych, slapstickowe przerywniki lub tak zwane obrazy dźwiękowe, w których wykonywano znane arie wokalne, a dźwięk pochodził z płyt podłączonych do projektora.

Oprócz kin objazdowych, które czasami dawały przedstawienia przed kilkoma tysiącami widzów w przerobionych namiotach cyrkowych (takich jak w Wiesbaden na otwartej przestrzeni na rogu Adolfsallee/Kaiser-Friedrich-Ring), od 1907 roku w Niemczech powstawało coraz więcej kin stacjonarnych. Jedno z takich kin zostało otwarte w maju 1907 roku przy Rheinstraße 43 (później Union-Theater). Wkrótce po nim powstał Auxetophon-Tonbild-Theater przy Dotzheimer Straße oraz Biophon-Theater przy Wilhelmstraße, który został zintegrowany z hotelem Monopol. W 1911 roku w Wiesbaden było już pięć kin, w tym Odeon-Theater (róg Luisenstraße/Kirchgasse) i Kinephon-Theater (później Capitol) na Kureck. Jesienią 1913 roku pokazano tam film Maxa Macka "The Other", wczesny przykład rozwijającej się europejskiej sztuki filmowej i jeden z pierwszych pełnometrażowych filmów, które stopniowo zastępowały skompilowane programy wczesnych przystanków kinowych, które ograniczały się do kilku aktów. W tym samym roku przy Kirchgasse 72 wybudowano Teatr Thalia. Z 500 miejscami i eleganckim wyposażeniem, był on uważany za największe i najbardziej komfortowe kino w Wiesbaden do końca I wojny światowej. Przekształcenie Teatru Walhalla w kino w 1919 roku przyniosło poprawę pod tym względem. Oferowało ono miejsce dla 1400 widzów i stało się najbardziej świątecznym kinem premierowym w mieście w kolejnych latach. W 1928 roku, na krótko przed końcem ery filmu niemego, kino zostało wyposażone w organy firmy Welte.

W latach 20. i 30. XX wieku w Wiesbaden powstały kolejne kina: w grudniu 1926 roku „Ufa” w parku przy Wilhelmstraße, a w 1936 roku „Apollo” przy Moritzstraße. Jego właściciel, Erich Ewert, już w 1927 roku otworzył w Bleichstraße, niedaleko dzisiejszego Platz der Deutschen Einheit, kino dostępne dla wszystkich. Pod koniec lat 30. XX wieku w Wiesbaden działało czternaście kin, a pod koniec II wojny światowej pozostało już tylko sześć. Następnie liczba ta gwałtownie wzrosła: w 1950 r. było ich 22, a w 1955 r. aż 32. Odpowiadało to 15 500 miejsc. Kina zniszczone podczas wojny zostały odbudowane – na przykład położony przy ulicy Schwalbacher Straße „Neue Filmpalast” z 1 000 miejsc, dawne teatry zostały przekształcone (Residenz-Palast na rogu ulic Kirchgasse i Luisenstraße z 1 300 miejscami) lub wzniesiono nowe kina, takie jak „Arkaden am Ring” (800 miejsc).

Oprócz uznanych kin od 1953 roku wyspecjalizowane obiekty, takie jak „Apollo”, wyświetlały pierwsze filmy 3D, a w tym samym roku przy Langgasse otwarto kino aktualnościowe (Aki), które od godz. 9.00 do 24.00 wyświetlało kroniki filmowe i filmy krótkometrażowe. Wraz z poszerzeniem oferty wzrosła liczba widzów: o ile w 1938 r. było ich około 2 mln, o tyle dziesięć lat później już 3,2 mln. Rekord wynoszący 5,8 mln widzów osiągnięto w 1956 r. Odpowiada to średnio 23 wizytom w kinie rocznie. Dzięki temu Wiesbaden (mimo że liczyło zaledwie 150 000 mieszkańców) zajmowało siódme miejsce w ówczesnej Republice Federalnej Niemiec. Wraz z rosnącą popularnością telewizji pod koniec lat 50. kina w Wiesbaden odnotowały spadek przychodów. W latach 1956–1959 liczba wizyt w kinach spadła z prawie 5 mln o prawie jedną trzecią do 3,4 mln.

Nadchodzący kryzys kinowy w Wiesbadenowi towarzyszyło trwające dziesięciolecia zamieranie kin, którego ofiarą padła większość dużych sal: Wolnostojący, neoklasycystyczny Capitol przy Kureck (dawniej teatr Kinephon), który powstał w 1908 roku z salonu sztuki i bez szwanku przetrwał zniszczenia II wojny światowej, musiał w 1965 roku ustąpić miejsca wieżowcowi biurowemu, Residenz-Palast – rozbudowie domu towarowego, a Neue Filmpalast – parkingowi wielopoziomowemu. Istniejące kina (takie jak Thalia i Apollo) zostały podzielone poprzez dobudowanie mniejszych sal lub przekształcone w tzw. centra kinowe. Z wyjątkiem kina piwnicznego „Bambi”, monopol na komercyjne kina w Wiesbaden posiadają obecnie działające już w trzecim pokoleniu przedsiębiorstwa kinowe Ewert, dysponujące ośmioma salami w trzech budynkach (stan na 2016 r.).

Z inicjatywy Niemieckiego Instytutu Filmowego (DIF) w kwietniu 1980 roku – początkowo tylko na galerii dawnego kina „Ufa im Park” – otwarto kino archiwalne „Caligari”, które później, pod nazwą „Caligari FilmBühne”, zostało przejęte przez Wydział Kultury miasta Wiesbaden jako kino miejskie. W 2009 roku Wiesbaden zyskało kolejne nowe kino (studyjne) – Murnau-Filmtheater, które wyświetla między innymi filmy repertuarowe pochodzące z zasobów praw autorskich Fundacji Friedricha Wilhelma Murnaua. Od 1984 roku w pałacu Biebrich w ramach cyklu „Filme im Schloss” regularnie pokazywane są wybrane filmy.

Dużą popularnością cieszą się również kina plenerowe: w parkach Reisinger i Herbert inicjatywa „Bilderwerfer” organizuje od 1998 roku każdego lata przez kilka tygodni pokazy filmowe pod gołym niebem.