Σε ένα έγγραφο του αρχιεπισκόπου Adalbert I. του Mainz αναφέρεται το 1126 το όνομα «Wulframus de Sunneberc». Το έγγραφο αυτό θεωρείται η πρώτη αναφορά του σημερινού προαστίου Sonnenberg σε έγγραφο.

Το 1200, οι αδελφοί κόμητες Ερρίκος ΙΙ και Ρούπρεχτ IV του Νασσάου άρχισαν να χτίζουν το κάστρο Sonnenberg, το οποίο αρχικά περιλάμβανε ένα φρούριο ως οικιστική και αμυντική δομή. Ωστόσο, η περιοχή βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Αρχιεπισκοπής του Μάιντς. Όταν η οικογένεια Νασσάου συνέχισε την κατασκευή χωρίς τη συγκατάθεση του καθεδρικού ναού, προέκυψε σύγκρουση. Αυτή επιλύθηκε το 1221 με την αγορά των χώρων του κάστρου για 30 μάρκα. Το κεφάλαιο του καθεδρικού ναού διατήρησε το φέουδο, ενώ οι Nassauers ανέλαβαν τους χώρους του κάστρου. Τέτοιες αγορές ήταν μια συνήθης μέθοδος επίλυσης εδαφικών διαφορών κατά τον Μεσαίωνα.

Υπό τους κόμητες Αδόλφο (1292-1298, Γερμανός βασιλιάς) και Γκέρλαχ von Nassau, το κάστρο επεκτάθηκε περαιτέρω. Το 1338, ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος επισκέφθηκε το κάστρο. Το 1351, ο βασιλιάς Κάρολος IV της Βοημίας παραχώρησε στο Sonnenberg τα δικαιώματα πόλης. Αυτό οδήγησε στην κατασκευή τειχών, τα οποία ολοκληρώθηκαν το 1360.

Το 1429, ο γαιοκτήμονας Werner Hut von Sonnenberg έχτισε μια μικρή εκκλησία, την Sankt Mariae im Dhal. Το 1602, ωστόσο, η εκκλησία ήταν ήδη σε τόσο κακή κατάσταση που δεν διέθετε πλέον παράθυρα και οι γκοφρέτες της Θείας Κοινωνίας έπρεπε να προστατεύονται από τον άνεμο. Η παλαιότερη καμπάνα από το 1690, η οποία έσπασε ενώ χτυπούσε κατά τη διάρκεια της κηδείας του πάστορα Rohr το 1934, βρίσκεται τώρα στον τάφο του. Οι χτύποι των σημερινών καμπανών σχηματίζουν το μοτίβο Te deum.

Η περιφέρεια του Sonnenberg οριοθετούνταν ανατολικά από τα σύνορα του Rambach, νότια από τα σύνορα του Bierstadt και δυτικά από τα σύνορα του Wiesbaden. Η επέκταση προς τα βόρεια ήταν δυνατή μόνο με την εκχέρσωση της γης. Αυτή η χωρική στενότητα οδήγησε επανειλημμένα σε συγκρούσεις με τα γειτονικά χωριά, τα οποία κατηγόρησαν τους Sonnenbergers ότι μετακινούσαν παράνομα τους οριοδείκτες τους. Από το 1620, η κτηματική γη εκμισθώθηκε σε αγρότες, οι οποίοι ήταν επίσης υπεύθυνοι για τη διατήρηση του κτήματος σε καλή κατάσταση. Οι κάτοικοι του Sonnenberg ζούσαν κυρίως από τη γεωργία, την αιγοπροβατοτροφία και την κηπουρική, με τους λαχανόκηπους και τους λαχανόκηπους να χαρακτηρίζουν την περιοχή γύρω από το κάστρο. Υπάρχουν ενδείξεις για μια κοινοτική προβατοτροφία ήδη από το 1540.

Μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο, στο Σόνενμπεργκ υπήρχαν μόνο δώδεκα κατοικημένα σπίτια. Το 1672, οι στρατιώτες του Βρανδεμβούργου κατέστρεψαν τον τόπο, τον λεηλάτησαν και τον έβαλαν φωτιά. Γύρω στο 1700, στο Σόνενμπεργκ κυριαρχούσε η γεωργία, την οποία οι αγρότες ασκούσαν ως μισθωτές και μόνο σε μικρότερο βαθμό ως ιδιοκτήτες. Εκτός από αυτούς, υπήρχαν ημερήσιοι εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι και δημοτικοί υπάλληλοι. Τον 18ο αιώνα, η χειροτεχνία γνώρισε άνθηση: όλο και περισσότεροι κάτοικοι του Σόνενμπεργκ κέρδιζαν τα προς το ζην ως οικοδόμοι, υφαντές, καλαθοποιοί ή σιδεράδες. Επιπλέον, υπήρχαν αρκετοί μυλωνάδες, καθώς το Σόνενμπεργκ έχει μακρά παράδοση στην μυλωνοτεχνία.

Τον 19ο αιώνα, το Sonnenberg γνώρισε μια αξιοσημείωτη μεταμόρφωση. Το 1814, ο Johann Wolfgang von Goethe επισκέφθηκε τον τόπο, ο οποίος τότε είχε περίπου 600 κατοίκους.

Μεταξύ 1817 και 1822, η δασική έκταση χωρίστηκε σε υψίπεδα και 185 εκτάρια δάσους περιήλθαν στην ιδιοκτησία του δήμου, γεγονός που έκανε το Sonnenberg έναν ευημερούσα κοινότητα.

Το 1818, το Σόνενμπεργκ είχε 154 οικογένειες και 636 κατοίκους. Μέχρι το 1866, ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 1.232 άτομα, εκ των οποίων 1.080 ήταν προτεστάντες, 114 καθολικοί και 38 εβραίοι. Περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού ασχολούνταν με τη χειροτεχνία. 

Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια σημαδεύτηκαν από φυσικές καταστροφές: μια καταστροφική πλημμύρα το 1867 και μια μεγάλη πυρκαγιά το 1896 προκάλεσαν σοβαρές ζημιές.

Γύρω στο 1900, το Sonnenberg άρχισε να εξελίσσεται σε μια προνομιούχα περιοχή κατοικίας στα περίχωρα του Βισμπάντεν. Το 1901, η περιοχή συνδέθηκε με το ηλεκτρικό τραμ, ενώ το 1909 ακολούθησε το δίκτυο αποχέτευσης. Τελικά, την 1η Οκτωβρίου 1926, το Sonnenberg ενσωματώθηκε στο Βισμπάντεν.

Το 1911 πέθανε στο Sonnenberg ο Konrad Duden, ο δημιουργός του λεξικού Duden. Προς τιμήν του, το δημοτικό σχολείο Konrad-Duden-Grundschule στο Burgberg και ένας δρόμος πήραν το όνομά του.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έχασαν τη ζωή τους 115 κάτοικοι του Σόνενμπεργκ. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε επίσης σοβαρές καταστροφές και πόνο: μια βομβιστική επίθεση τον Φεβρουάριο του 1945 κατέστρεψε το δημαρχείο και την πυροσβεστική υπηρεσία. Στο Γκόλντσταϊνταλ έχασαν τη ζωή τους έξι άνθρωποι. Στις 28 Μαρτίου 1945 ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε για το Βισμπάντεν με την εισβολή των αμερικανικών στρατευμάτων.

Η περιοχή Sonnenberg έχει σήμερα πληθυσμό περίπου 7.900 κατοίκων και έχει εξελιχθεί σε μια ελκυστική και εύπορη κατοικημένη περιοχή στα περίχωρα του Βισμπάντεν.

Η μεγάλη πυρκαγιά στην Talstrasse το 1896 οδήγησε στην ίδρυση του εθελοντικού πυροσβεστικού σώματος Sonnenberg. Η πυροσβεστική υπηρεσία και ο σύλλογος υποστήριξής της αποτελούν σημαντικό μέρος της κοινότητας για πάνω από 100 χρόνια.