Το Opelbad, που βρίσκεται στην πλαγιά του Neroberg, στο οικόπεδο μεταξύ του πρώην ξενοδοχείου Neroberg και της Ρωσικής Εκκλησίας, εγκαινιάστηκε στις 16 Ιουνίου 1934, μετά από δύο χρόνια κατασκευής. Κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων Φραντς Σούστερ (Βιέννη), Έντμουντ Φάμπρι (Βισμπάντεν) και του αρχιτέκτονα κήπων Βίλχελμ Χιρς (Βισμπάντεν).

Ο Schuster, ο οποίος για κάποιο διάστημα δίδασκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βισμπάντεν, αισθανόταν, όπως και ο Fabry, δεσμευμένος στην αρχιτεκτονική του Bauhaus. Σαν πλοίο που επιπλέει πάνω στα κύματα του δάσους, το Opelbad, σχεδιασμένο σε μορφή αναβαθμίδων, εκτείνεται κατά μήκος της πλαγιάς του Neroberg, με ένα εστιατόριο να λειτουργεί ως γέφυρα διοίκησης και το κιγκλίδωμα ως κουπαστή.

Το Opelbad είχε σχεδιαστεί κυρίως ως αξιοθέατο για τους λουόμενους, οι οποίοι ήταν δύσκολο να προσελκυστούν στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Το 1931, ο δήμος αποφάσισε ότι θα γινόταν «καλοκαιρινή πισίνα» και θα «εξυπηρετούσε ειδικά τη ζωή στο λουτροπόλεο». Το Βισμπάντεν προωθούσε τη δεκαετία του 1930 με το σλόγκαν ότι ήταν μια «σύνθεση από ήλιο, νερό, αέρα και δάσος». Το Opelbad, το οποίο ακόμη και σήμερα θεωρείται ένα από τα ομορφότερα κολυμβητήρια της Γερμανίας, αποδείχθηκε αμέσως επιτυχία: ήδη από την πρώτη κολυμβητική περίοδο καταμετρήθηκαν 51.000 τουρίστες και 42.075 λουόμενοι. Για την κατασκευή του, ο μεγαλοβιομήχανος Βίλχελμ φον Όπελ, που ζούσε στο Βισμπάντεν και έδωσε το όνομά του στο κολυμβητήριο, δώρισε 150.000 μάρκα, ενώ ο δήμος κατέβαλε περίπου 100.000 μάρκα. Ο Βίλχελμ φον Όπελ έθεσε ως προϋπόθεση για τη δωρεά του το κολυμβητήριο να πάρει το όνομά του. Λόγω της στενής του σχέσης με το ναζιστικό καθεστώς, το αρμόδιο τοπικό συμβούλιο αποφάσισε στις 4 Σεπτεμβρίου 2024 να αποσύρει το όνομα του δωρητή από το «Opelbad». Η απόφαση αυτή τέθηκε σε εφαρμογή με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της 24ης Μαρτίου 2026.

Το «Opelbad» διαθέτει πισίνα μήκους 65 μέτρων και πλάτους 12 μέτρων, πύργο καταδύσεων και τσουλήθρα, καθώς και παιδική πισίνα.

Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κολυμβητήριο ήταν κλειστό, ενώ μετά την είσοδό τους στο Βισμπάντεν στις 28 Μαρτίου 1945, οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής το κατάσχεσαν. Μόνο το 1952 το επέστρεψαν στους κατοίκους του Βισμπάντεν. Για μεγάλο χρονικό διάστημα το κολυμβητήριο τελούσε υπό τη διαχείριση της διοίκησης του ιαματικού κέντρου, και αργότερα υπό τη διαχείριση των επιχειρήσεων του ιαματικού κέντρου.

Από το 2008 ανήκει στη δημοτική επιχείρηση «Mattiaqua», στην οποία υπάγεται, μεταξύ άλλων, και το θερμαλικό λουτρό στην κοιλάδα του Aukammtal.