Kąpielisko Opelbad, położone na zboczu Nerobergu, na terenie między dawnym hotelem Neroberg a cerkwią rosyjską, zostało otwarte 16 czerwca 1934 r. po dwóch latach budowy. Zostało ono zbudowane według projektów architektów Franza Schustera (Wiedeń), Edmunda Fabry’ego (Wiesbaden) oraz architekta krajobrazu Wilhelma Hirscha (Wiesbaden).

Schuster, który przez pewien czas był nauczycielem w Szkole Sztuki Użytkowej w Wiesbaden, podobnie jak Fabry czuł się związany z architekturą Bauhausu. Ukształtowany w formie tarasów kompleks Opelbad unosi się niczym statek na falach lasu wzdłuż zbocza Nerobergu, z restauracją pełniącą rolę mostka kapitańskiego, a balustradą – relingiem.

Opelbad miał być przede wszystkim atrakcją dla kuracjuszy, których na początku lat 30. XX wieku trudno było przyciągnąć. W 1931 roku miasto postanowiło, że ma to być „letni basen”, który „ma służyć przede wszystkim życiu uzdrowiskowemu”. W latach 30. XX wieku Wiesbaden reklamowało się hasłem, że jest „syntezą słońca, wody, powietrza i lasu”. Opelbad, które do dziś uchodzi za jeden z najpiękniejszych basenów w Niemczech, od samego początku okazało się sukcesem: już w pierwszym sezonie kąpielowym odnotowano 51 000 turystów i 42 075 kąpiących się. Na budowę obiektu jego imiennik, mieszkający w Wiesbaden wielki przemysłowiec Wilhelm von Opel, przeznaczył 150 000 marek, a miasto pokryło koszty w wysokości około 100 000 marek. Wilhelm von Opel postawił warunek, że basen zostanie nazwany jego imieniem. Ze względu na jego powiązania z reżimem nazistowskim właściwa rada dzielnicy postanowiła 4 września 2024 r. odebrać basenowi Opelbad imię jego fundatora. Zostało to zrealizowane na mocy uchwały magistratu z dnia 24 marca 2026 r.

Kąpielisko Opelbad posiada basen o długości 65 m i szerokości 12 m, wieżę do skoków i zjeżdżalnię, a także brodzik dla dzieci.

Pod koniec II wojny światowej basen był zamknięty, a po wkroczeniu do Wiesbaden 28 marca 1945 r. został zajęty przez amerykańskie siły okupacyjne. Dopiero w 1952 r. zwrócono go mieszkańcom Wiesbaden. Przez długi czas kąpielisko znajdowało się pod opieką administracji uzdrowiskowej, a później przedsiębiorstwa uzdrowiskowego.

Od 2008 roku należy do miejskiego przedsiębiorstwa Mattiaqua, do którego należy między innymi również łaźnia Neroberg a cerkwią rosyjską, zostało otwarte 16 czerwca 1934 r. po dwóch latach budowy. Zostało ono zbudowane według projektów architektów Franza Schustera (Wiedeń), Edmunda Fabry’ego (Wiesbaden) oraz architekta krajobrazu Wilhelma Hirscha (Wiesbaden).

Schuster, który przez pewien czas był nauczycielem w Szkole Sztuki Użytkowej w Wiesbaden, podobnie jak Fabry czuł się związany z architekturą Bauhausu. Ukształtowany w formie tarasów kompleks Opelbad unosi się niczym statek na falach lasu wzdłuż zbocza Nerobergu, z restauracją pełniącą rolę mostka kapitańskiego, a balustradą – relingiem.

Opelbad miał być przede wszystkim atrakcją dla kuracjuszy, których na początku lat 30. XX wieku trudno było przyciągnąć. W 1931 roku miasto postanowiło, że ma to być „letni basen”, który „ma służyć przede wszystkim życiu uzdrowiskowemu”. W latach 30. XX wieku Wiesbaden reklamowało się hasłem, że jest „syntezą słońca, wody, powietrza i lasu”. Opelbad, które do dziś uchodzi za jeden z najpiękniejszych basenów w Niemczech, od samego początku okazało się sukcesem: już w pierwszym sezonie kąpielowym odnotowano 51 000 turystów i 42 075 kąpiących się. Na budowę obiektu jego imiennik, mieszkający w Wiesbaden wielki przemysłowiec Wilhelm von Opel, przeznaczył 150 000 marek, a miasto pokryło koszty w wysokości około 100 000 marek. Wilhelm von Opel postawił warunek, że basen zostanie nazwany jego imieniem. Ze względu na jego powiązania z reżimem nazistowskim właściwa rada dzielnicy postanowiła 4 września 2024 r. odebrać basenowi Opelbad imię jego fundatora. Zostało to zrealizowane na mocy uchwały magistratu z dnia 24 marca 2026 r.

Kąpielisko Opelbad posiada basen o długości 65 m i szerokości 12 m, wieżę do skoków i zjeżdżalnię, a także brodzik dla dzieci.

Pod koniec II wojny światowej basen był zamknięty, a po wkroczeniu do Wiesbaden 28 marca 1945 r. został zajęty przez amerykańskie siły okupacyjne. Dopiero w 1952 r. zwrócono go mieszkańcom Wiesbaden. Przez długi czas kąpielisko znajdowało się pod opieką administracji uzdrowiskowej, a później przedsiębiorstwa uzdrowiskowego.

Od 2008 roku należy do miejskiego przedsiębiorstwa Mattiaqua, do którego nalerosyjską, zostało otwarte 16 czerwca 1934 r. po dwóch latach budowy. Zostało ono zbudowane według projektów architektów Franza Schustera (Wiedeń), Edmunda Fabry’ego (Wiesbaden) oraz architekta krajobrazu Wilhelma Hirscha (Wiesbaden).

Schuster, który przez pewien czas był nauczycielem w Szkole Sztuki Użytkowej w Wiesbaden, podobnie jak Fabry czuł się związany z architekturą Bauhausu. Ukształtowany w formie tarasów kompleks Opelbad unosi się niczym statek na falach lasu wzdłuż zbocza Nerobergu, z restauracją pełniącą rolę mostka kapitańskiego, a balustradą – relingiem.

Opelbad miał być przede wszystkim atrakcją dla kuracjuszy, których na początku lat 30. XX wieku trudno było przyciągnąć. W 1931 roku miasto postanowiło, że ma to być „letni basen”, który „ma służyć przede wszystkim życiu uzdrowiskowemu”. W latach 30. XX wieku Wiesbaden reklamowało się hasłem, że jest „syntezą słońca, wody, powietrza i lasu”. Opelbad, które do dziś uchodzi za jeden z najpiękniejszych basenów w Niemczech, od samego początku okazało się sukcesem: już w pierwszym sezonie kąpielowym odnotowano 51 000 turystów i 42 075 kąpiących się. Na budowę obiektu jego imiennik, mieszkający w Wiesbaden wielki przemysłowiec Wilhelm von Opel, przeznaczył 150 000 marek, a miasto pokryło koszty w wysokości około 100 000 marek. Wilhelm von Opel postawił warunek, że basen zostanie nazwany jego imieniem. Ze względu na jego powiązania z reżimem nazistowskim właściwa rada dzielnicy postanowiła 4 września 2024 r. odebrać basenowi Opelbad imię jego fundatora. Zostało to zrealizowane na mocy uchwały magistratu z dnia 24 marca 2026 r.

Kąpielisko Opelbad posiada basen o długości 65 m i szerokości 12 m, wieżę do skoków i zjeżdżalnię, a także brodzik dla dzieci.

Pod koniec II wojny światowej basen był zamknięty, a po wkroczeniu do Wiesbaden 28 marca 1945 r. został zajęty przez amerykańskie siły okupacyjne. Dopiero w 1952 r. zwrócono go mieszkańcom Wiesbaden. Przez długi czas kąpielisko znajdowało się pod opieką administracji uzdrowiskowej, a później przedsiębiorstwa uzdrowiskowego.

Od 2008 roku należy do miejskiego przedsiębiorstwa Mattiaqua, do którego należy między innymi również łaźnia termalna w dolinie Aukammtal.