Οι χώροι Reisinger απέναντι από τον κεντρικό σιδηροδρομικό (Ανοίγει σε νέα καρτέλα) σταθμό οφείλουν την ύπαρξή τους στις γενναιόδωρες δωρεές του εμπόρου Hugo Reisinger (Ανοίγει σε νέα καρτέλα) και του φαρμακοποιού Adam (Ανοίγει σε νέα καρτέλα) Herbert. Στην περιοχή ή σε άμεση γειτνίαση βρίσκονταν ένα εργοστάσιο φυσικού αερίου καθώς και οι σιδηροδρομικοί σταθμοί Taunus, Ρήνου και Hessian Ludwig.

Μετά την κατασκευή του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού, τα κτίρια αυτά κατεδαφίστηκαν και η περιοχή μετατράπηκε σε βιομηχανική ερημιά. Όταν ο Reisinger δώρισε 25.000 δολάρια στην πόλη για ένα σιντριβάνι το 1913, αρχικά εξετάστηκαν διάφορες τοποθεσίες, αλλά στη συνέχεια εξετάστηκε το έδαφος του πρώην Salzbachtal. Η υλοποίηση καθυστέρησε λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (Ανοίγει σε νέα καρτέλα) και δεν ξαναλήφθηκε υπόψη μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920.

Από έναν διαγωνισμό το 1931 αναδείχθηκαν νικητές ο αρχιτέκτονας κήπων Φρίντριχ Βίλχελμ Χιρς, ο αρχιτέκτονας Έντμουντ Φάμπρι και ο γλύπτης Άρνολντ Χένσλερ. Κύριος στόχος ήταν η αποκαλυπτική ανάδειξη του χώρου. Επιπλέον, έπρεπε να δημιουργηθεί ένα σιντριβάνι που, με τη μορφή πίδακες νερού που «αναβλύζουν, κατά κάποιον τρόπο, από το έδαφος του λιβαδιού», θα συμβόλιζε τις ιαματικές πηγές. Ένα κανάλι που συνοδεύει τον κεντρικό διάδρομο καταλήγει σε μια δεξαμενή νερού με το μαρμάρινο γλυπτό μιας νύμφης της πηγής, σε στάση γονατιστή, έργο του Hensler. Το 1932 το συγκρότημα παραδόθηκε στο κοινό.

Στις υπόλοιπες εκτάσεις υπήρχαν αθλητικοί χώροι και κήποι ερασιτεχνικής καλλιέργειας. Το 1936 αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν τα κεφάλαια που είχε δωρίσει ο φαρμακοποιός Χέρμπερτ για την επέκταση του συγκροτήματος Ράιζινγκερ. Η υλοποίηση του πάρκου ανατέθηκε και πάλι στον Φρίντριχ Χιρς, ενώ ο αρχιτέκτονας Ερνστ φον ντεν Βέλντεν δημιούργησε μια αίθουσα με κίονες και ο γλύπτης Λούντβιχ Σπίγκελ από τη Στουτγάρδη το μνημειώδες γλυπτό από κοχυλιολιθικό ασβεστόλιθο που απεικονίζει την Ευρώπη πάνω στον Ταύρο. Ο σχεδιασμός του πάρκου με την ψευδοαρχαϊκή αίθουσα περιπάτου παρουσιάζει αναφορές στον εθνικοσοσιαλισμό. Ειδικότερα, το γλυπτό από οστρακοειδή ασβεστόλιθο, βάρους 1,5 τόνων, υιοθετεί τυπικά στοιχεία της αισθητικής του ναζιστικού σχεδιασμού. Έτσι, το πρώην πάρκο «Herbert-Anlage» χρησίμευε, ακόμη και στην εικονογραφία του, για την απεικόνιση του προπαγανδιστικού αισθήματος κοινότητας στην τοπική ναζιστική «λαϊκή κοινότητα». Στο σχεδιασμό της είναι ήδη αναγνωρίσιμη η επιρροή του ναζισμού, καθώς το σκόπιμα επίπεδο και στατικό εικονογραφικό ύφος, σε συνδυασμό με την τεχνική του σγκραφίτο, αποσκοπεί να υπογραμμίσει την τεχνικά άρτια και στιβαρή αντίληψη αυτής της μνημειακής ζωγραφικής που συνδέεται με την αρχιτεκτονική. Το «Europa-Anlage» – ή «Herbert-Anlage» – αποτελεί εικονογραφικά μια εξαίρεση στη Γερμανία με το εκτεταμένο «ευρωπαϊκό πρόγραμμά» του. Δημιουργήθηκε το έτος που εμφανίστηκαν οι πρώτες επίσημες «ευρωπαϊκές» απεικονίσεις του γερμανικού φασισμού.

Το νέο συγκρότημα, με την αίθουσα αναμονής και τη μεγάλη επιφάνεια νερού, εγκαινιάστηκε στις 6 Ιουλίου 1937. Εκτός από τον δωρητή, Άνταμ Χέρμπερτ, ομιλία εκφώνησε και ο δήμαρχος του NSDAP, Έριχ Μιξ, ο οποίος είχε προσκαλέσει στην εκδήλωση. Το πρόγραμμα πλαισιώθηκε από την ορχήστρα του λουτροπόλεου. Παρόντες ήταν οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της πόλης, καθώς και υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι του NSDAP, των SS, της SA, του NSKK, καθώς και της Χιτλερικής Νεολαίας και του BDM.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, (Ανοίγει σε νέα καρτέλα) οι αμερικανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν τον χώρο ως χώρο στάθμευσης. Από το 1950 ξεκίνησε η αποκατάσταση του πάρκου. Ο Άνταμ Χέρμπερτ διέθεσε επιπλέον πόρους για τη δημιουργία του σιντριβανιού της Άρτεμης μπροστά από τις αίθουσες «Rhein-Main-Hallen (Ανοίγει σε νέα καρτέλα)».

Σήμερα, το πάρκο χρησιμοποιείται ως χώρος ανάπαυσης και παιχνιδιού, καθώς και για υπαίθριες εκδηλώσεις. Στο πλαίσιο της κατασκευής ενός γειτονικού νηπιαγωγείου καθώς και των Rhein-Main-Hallen, πραγματοποιήθηκε η αποκατάσταση των περιβαλλοντικών επιβαρύνσεων με την απομάκρυνση των υπολειμμάτων του εργοστασίου φυσικού αερίου που βρίσκονταν στο έδαφος, καθώς και η αποκατάσταση του ιστορικού χώρου πρασίνου έκτασης περίπου 3,4 εκταρίων, σύμφωνα με τις προδιαγραφές διατήρησης μνημείων.

Η Ειδική Επιτροπή Ιστορίας, η οποία συστάθηκε με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 2020 με σκοπό την επανεξέταση των ονομασμένων προς τιμήν προσώπων χώρων κυκλοφορίας, κτιρίων και εγκαταστάσεων της πρωτεύουσας του κρατιδίου Βισμπάντεν, συνέστησε τη μετονομασία του «Herbert-Anlage» λόγω της στενής σχέσης του Άνταμ Χέρμπερτ με το ναζιστικό καθεστώς. Το αρμόδιο Τοπικό Συμβούλιο του Βισμπάντεν-Μίτε ακολούθησε τη σύσταση και αποφάσισε την 1η Φεβρουαρίου 2024 ότι μπορεί να καταργηθεί ο όρος «Herbert-Anlage». Το Τοπικό Συμβούλιο ζήτησε από τη Δημοτική Αρχή να ενσωματωθεί το «Herbert-Anlage» στο «Reisinger-Anlage», το οποίο βρίσκεται νότια του πρώτου. Η πινακίδα προς τιμήν του ιδρυτή θα πρέπει να τοποθετηθεί στο κατάλληλο πλαίσιο.

Η κατάργηση της ονομασίας «Herbert-Anlage» προς τιμήν του Άνταμ Χέρμπερτ και η ενσωμάτωση του πάρκου «Herbert-Anlage» στο πάρκο «Reisinger-Anlage» που βρίσκεται νότια του, αποφασίστηκαν από το αρμόδιο τοπικό συμβούλιο του Wiesbaden-Mitte την 1η Φεβρουαρίου 2024. Αυτό τέθηκε σε εφαρμογή με απόφαση της δημοτικής αρχής της 24ης Μαρτίου 2026.

[Το παρόν κείμενο συντάχθηκε το 2012 από τη Martina Clair Michel για την έντυπη έκδοση του Λεξικού της Πόλης του Βισμπάντεν και αναθεωρήθηκε και συμπληρώθηκε το 2024 από τη Δρ. Katherine Lukat.]