Papugi obrożne osiągają długość około 40 centymetrów, z czego ogon stanowi mniej więcej połowę. Ważą do 140 gramów, czyli mniej więcej tyle samo, co kos. Dorosłe samce papużek obrożnych mają charakterystyczną „obrożę”, która z przodu zaczyna się od czerni, a w kierunku karku przechodzi w pasek w kolorze od różowego do pomarańczowo-czerwonego. Młode ptaki i samice nie mają tego ubarwienia. Upierzenie u obu płci ma przeważnie jaskrawozielony kolor. Patrząc od spodu, w upierzeniu dominują żółto-zielone odcienie. Górna część dzioba kontrastuje z zielonym upierzeniem dzięki intensywnemu odcieniu czerwieni.

Papuga obrożna jest bardzo zręcznym lotnikiem i dobrze się wspina. Swojego dzioba używa jako wszechstronnego, potężnego narzędzia. Papugi te żywią się głównie częściami roślin i oprócz nasion, orzechów, kwiatów i pąków zjadają również dojrzałe owoce. Podczas poszukiwania pożywienia potrafią łączyć się w grupy. Zachowanie grupowe można zaobserwować zwłaszcza podczas lotu do i z drzewa sypialnego. Na drzewach noclegowych gromadzi się kilkaset osobników, aby w nocy chronić się przed drapieżnikami. Papugi obrożne utrzymują kontakt z innymi osobnikami tego samego gatunku za pomocą cichych i głośnych odgłosów oraz donośnych krzyków.

Papuga Aleksandra, o długości od 48 do 62 centymetrów, jest znacznie większa od papugi obrożnej. Pewną cechą rozróżniającą jest brązowo-czerwona plamka na ramieniu, którą mają dorosłe papugi Aleksandra. U samic jest ona nieco słabiej zaznaczona. 

Pierwsze lęgi papużki falistej na otwartej przestrzeni udokumentowano tu już w 1975 roku. Pierwsza para lęgowa papużki Aleksandra, która również występuje obecnie w Wiesbaden ze znacznie mniejszą liczbą osobników, pojawiła się w 1987 roku.

Pierwotnym domem papużki falistej jest Afryka i południowa Azja od Indii po Wietnam. Do Europy Środkowej były importowane od czasów starożytnych i trzymane w prywatnych rękach, menażeriach i ogrodach zoologicznych. Dzisiejsze dzikie europejskie papużki faliste są potomkami uchodźców z niewoli, którzy zostali wypuszczeni na wolność w kilku miejscach od późnych lat 60. i byli w stanie osiedlić się na stałe.

Papugi obrożne były obserwowane i liczone od 1975 roku przez wolontariuszy zajmujących się ornitologią. W latach 2019–2024 papugi obrożne i papugi Aleksandra były rejestrowane w ramach ogólnokrajowego monitoringu papug przez eksperta ds. papug Detleva Franza, pełnomocnika ds. ochrony ptaków Olivera Weiricha oraz grupę roboczą z Wiesbaden/Rheingau-Taunus-Kreis przy Hesyjskim Towarzystwie Ornitologicznym i Ochrony Przyrody e. V. (HGON). Odbywało się to podczas przylotu ptaków do znanych miejsc zbiorowego noclegu.

Nie jest jasne, w jakim stopniu wzrost liczby ptaków w miejscach noclegowych oznacza również wzrost liczby papużek falistych gniazdujących i poszukujących pożywienia w Wiesbaden. Dane z wielu lat pokazują, że liczba papużek w miejscach zbiorowego noclegu rośnie co roku do początku/połowy lipca, a następnie ponownie spada. Wynika to z faktu, że od połowy lipca część papużek nie nocuje już w miejscach zbiorowego noclegu, lecz pojedynczo lub w małych grupach w innych miejscach. Wahania wyników liczenia w latach 2019–2024 można prawdopodobnie częściowo wyjaśnić tym, że idealny moment na jak najpełniejsze policzenie ptaków był różnie trafiany. Podczas gdy w 2019 r. w całym regionie Ren-Men znane były jedynie miejsca noclegowe w Wiesbaden, w międzyczasie pojawiły się również miejsca noclegowe we Frankfurcie, Hattenheim i Moguncji. Wahania liczby osobników zarejestrowanych w Wiesbaden wynikają prawdopodobnie również z tego, że papugi zmiennogłowe przemieszczają się między tymi miejscami noclegowymi. Ze względu na bliskość szczególnie prawdopodobne są przemieszczenia między Wiesbaden a Moguncją. Ze względu na różne kompetencje miejsce noclegowe w Moguncji badano tylko w latach 2020 i 2021 i nigdy tego samego dnia, co miejsca noclegowe w Wiesbaden. W 2021 roku w Moguncji i Wiesbaden łącznie naliczono około 5 800 papużek, czyli o około 1 000 więcej niż w rekordowym roku 2024 w Wiesbaden. Opisane powyżej rozprzestrzenianie się papużek obrożnych z Wiesbaden na kolejne części obszaru Ren-Menmoże wskazywać, że po 49 latach wzrostu populacji pojemność siedliskowa w Wiesbaden została niemal osiągnięta, a liczba osobników gniazdujących i poszukujących pożywienia w tym rejonie nie rośnie już tak dynamicznie jak wcześniej.

Fakt, że Wiesbaden stało się stolicą papużek w regionie Ren-Men, częściowo wynika z faktu, że zostały one tu wypuszczone w latach 70. i są lojalne wobec swojego siedliska. Dzięki łagodnemu klimatowi i zróżnicowanej, czasem starej i egzotycznej populacji drzew w parkach i na cmentarzach, Wiesbaden oferuje dobrą dostępność pożywienia, miejsc grzędowych i dziupli lęgowych. Niemieckie parki są bardzo podobne do miejskich siedlisk preferowanych przez papużki w Indiach pod względem rozmieszczenia drzew i naprzemienności otwartych przestrzeni i drzew. Tam również żyją na obszarach mieszkalnych i w centrach miast.

Papużki wykorzystują wszystkie części miasta, w których znajdują się odpowiednie parki ze starymi drzewami, cmentarze lub odpowiednie ogrody. Najlepsze możliwości obserwacji można znaleźć w parku pałacowym Biebrich, ogrodach uzdrowiskowych i tylnych ogrodach uzdrowiskowych. Od kilku dziesięcioleci papużki przelatują również przez granice miasta i kraju związkowego, podążając codziennymi trasami przelotu z drzewa grzędowego do miejsca lęgowego, na przykład do Eltville, Ingelheim lub Gustavsburga iz powrotem.

Niektórzy ornitolodzy i obrońcy przyrody krytycznie oceniają rozprzestrzenianie się tych gatunków obcych, ponieważ ich osiedlanie się może na pierwszy rzut oka prowadzić do wypierania rodzimych ptaków gniazdujących w dziuplach, takich jak dzięcioły, kowaliki, kawek, gołębi dziuplowych czy szpaków, a także nietoperzy zamieszkujących dziuple drzew. Dotychczasowe dane nie wskazują jednak na żadne szkody wyrządzone rodzimym populacjom zwierząt w Niemczech. 

Przeciwko konkurencji ze strony dzięciołów przemawia na przykład fakt, że rozpatrywane gatunki dzięciołów, z wyjątkiem dzięcioła zielonego, zazwyczaj co roku zakładają nowe dziuple, a papugi już w tym czasie zajmują swoje gniazda lęgowe. Samce papużek muszą zaprezentować samicom kilka dziupli, z których ostatecznie jedna zostanie przez nie zaakceptowana. W praktyce oznacza to, że około jedna trzecia dziupli odpowiednich dla papużek pozostaje wolna.

Ponieważ papużki żywią się głównie pokarmem roślinnym, nie ma konkurencji o silnie zdziesiątkowane populacje owadów, które w przypadku wielu rodzimych gatunków ptaków znacząco ograniczyły sukces lęgowy. Federalny Urząd Ochrony Przyrody klasyfikuje papugę obrożną i papugę aleksandryjską z punktu widzenia ochrony przyrody jako gatunki obce, potencjalnie inwazyjne, i umieszcza je na liście obserwacyjnej, co oznacza, że są one przedmiotem ukierunkowanej obserwacji w celu poszerzenia wiedzy na temat skutków ich rozprzestrzeniania się.

W związku z tym, zgodnie z aktualnym stanem wiedzy, nie należą one w Niemczech do gatunków inwazyjnych i obecnie nie ma potrzeby podejmowania działań mających na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się obu gatunków.

W Niemczech papużki osiągają limit klimatyczny. Można je znaleźć tylko tam, gdzie sezon wegetacyjny zaczyna się wcześnie. W regionach, w których jest zbyt zimno, nie ma wystarczającej ilości pożywienia dostępnego w sezonie lęgowym. W rezultacie papużki zdołały na stałe zadomowić się tylko w ciepłych dolinach rzek Renu, Men i Neckar. Jednak te klimatyczne ograniczenia ich zasięgu będą coraz mniej istotne wraz z postępującym globalnym ociepleniem.

Osady znajdują się prawie wyłącznie w siedliskach w dużym stopniu stworzonych przez człowieka, takich jak parki miejskie, stare cmentarze lub stare, bogate w drzewa ogrody, w których dominują gatunki drzew, które pierwotnie tu nie występowały. Około połowa roślin pokarmowych papużek falistych to gatunki obce.

Na przykład lasy bukowe i mieszane wokół Wiesbaden są nieodpowiednie dla papużek, ponieważ brakuje im całorocznego pożywienia. Dotyczy to również pozostałości lasów łęgowych wzdłuż Renu, które byłyby nieodpowiednie dla papużek, gdyby nie znajdowały się w pobliżu terenów uprawnych.

Podaż pokarmu w sezonie lęgowym i dostępność dziupli lęgowych to najbardziej prawdopodobne czynniki ograniczające zagęszczenie populacji papużek w miastach Europy Środkowej. Naturalnymi łowcami papużek są krogulce, jastrzębie, sokoły wędrowne, sokoły nadrzewne, duże sowy, kuny i koty domowe. Papużki są regularnie znajdowane w szczątkach ofiar sokoła wędrownego rozmnażającego się na Marktkirche. Inne przyczyny śmierci obejmują patogeny i wypadki. Utrata młodych ptaków po wylocie, na przykład z powodu wyczerpania, niepowodzenia w ponownym locie po wylądowaniu na ziemi lub złamania skrzydeł, jest również wysoka wśród papużek falistych.

Jak dotąd nie są znane żadne zagrożenia dla zdrowia, które mogą być przenoszone z papużek na ludzi. Na przykład, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, ryzyko zarażenia wolno żyjących papużek falistych ptasią grypą i przeniesienia wirusa na ludzi można sklasyfikować jako niskie. Jak dotąd nie jest znany żaden przypadek papużki falistej zarażonej ptasią grypą.

Zdarza się, że papugi obrożne gniazdują nie tylko w dziuplach drzew, ale także w ocieplonych ścianach domów. Zazwyczaj wykorzystują przy tym otwory wykuwane wcześniej przez dzięcioły czubate w izolacji. Uszkodzenia na i w elewacjach budynków można samodzielnie ograniczyć poprzez zastosowanie technicznych środków zapobiegawczych (np. montaż krat ochronnych).

W Wiesbaden można zaobserwować, że na niektórych drzewach grupa papużek niemal całkowicie „wygryzła” liście. Drzewa w dobrej kondycji, które nie wykazują żadnych innych niedoborów, zazwyczaj rekompensują utratę liści w ciągu tego samego okresu wegetacyjnego poprzez nowe pędy.

W pobliżu drzew, na których nocują papużki, mogą pojawiać się skargi dotyczące ich odgłosów oraz zanieczyszczeń spowodowanych ptasimi odchodami. Uciążliwości związane z odgłosami papużek ograniczają się zazwyczaj do okresu wieczornego przylotu na miejsce noclegowe oraz porannego odlotu ptaków. Odchody są wydalane głównie rano, przed odlotem z miejsca noclegowego. W Wiesbaden przy ulicy Wilhelmstraße powstało duże główne miejsce noclegowe papużek. Rozproszenie ptaków na kilka miejsc noclegowych oznaczałoby, że znacznie więcej osób odczuwałoby uciążliwości związane z krzykami i odchodami papużek. W związku z tym sensowne jest, aby nie ograniczać wykorzystania tego drzewa noclegowego.

Urząd ds. środowiska monitoruje stan drzew służących jako miejsca noclegowe w długim okresie, w porozumieniu z właściwym zarządcą terenu. W przypadku znaczących uszkodzeń drzew można w ten sposób wcześnie podjąć działania mające na celu ich ochronę. Odbywałoby się to np. poprzez lokalne działania odstraszające papugi w celu ochrony drzew. Długoterminowa żywotność zależy nie tylko od gatunku drzewa, ale także od równoległych skutków zmian klimatycznych.

W odniesieniu do papużek należy zasadniczo przestrzegać przepisów dotyczących ochrony zwierząt, przyrody i gatunków. Zgodnie z § 39 ust. 1 federalnej ustawy o ochronie przyrody (BNatSchG) zabrania się umyślnego niepokojenia dziko żyjących zwierząt, zabijania ich bez uzasadnionego powodu oraz naruszania lub niszczenia ich siedlisk. W przypadku papużki Aleksandra, jako szczególnie chronionego gatunku ptaków dziko żyjących, obowiązuje dodatkowo § 44 ust. 1 pkt 1 BNatSchG, który stanowi, że zabrania się ścigania, chwytania, ranienia lub zabijania zwierząt tego gatunku [...].

Zasadą przewodnią w zakresie ochrony przyrody jest to, że należy podejmować działania przeciwko zadomowionym gatunkom obcym (gatunkom spoza danego obszaru) tylko w przypadku poważnych szkód w ekosystemie. W przypadku zaobserwowania negatywnego wpływu na gatunki rodzime sprawdza się, czy i jakie środki w zakresie zarządzania populacją należy podjąć, aby temu przeciwdziałać. Za to odpowiada Heski Ministerstwo Środowiska, Ochrony Klimatu, Rolnictwa i Ochrony Konsumentów (HMUKLV).

W obszarach występowania papużek falistych elewacje z izolacją termiczną powinny być otynkowane na tyle gładko, aby ptaki nie mogły się po nich wspinać, lub powinny być pokryte warstwą ochronną. Podczas demontażu rusztowań otwory po uchu rusztowania należy zamknąć w taki sposób, aby nie stanowiły one punktu zaczepienia dla papużek. Silnemu zabrudzeniu powierzchni można zapobiegać poprzez częstsze czyszczenie.

W przypadku zamiaru zamknięcia lub usunięcia gniazda należy bezwzględnie skontaktować się z urzędem ds. środowiska lub niższym organem ochrony przyrody z odpowiednim wyprzedzeniem, aby wykluczyć naruszenie obowiązujących przepisów prawnych.