Οι παπαγάλοι με κολάρο φτάνουν σε μήκος περίπου τα 40 εκατοστά, εκ των οποίων η ουρά αποτελεί περίπου το μισό. Με βάρος που φτάνει τα 140 γραμμάρια, έχουν περίπου το ίδιο βάρος με ένα κοτσύφι. Τα ενήλικα αρσενικά παπαγαλάκια με κολάρο φέρουν ένα «κολάρο», το οποίο ξεκινάει από μπροστά με μαύρο χρώμα και μεταβαίνει προς τον αυχένα σε μια ροζ έως πορτοκαλοκόκκινη λωρίδα. Αυτό το χαρακτηριστικό απουσιάζει από τα νεαρά πουλιά και τα θηλυκά. Το φτέρωμα και στα δύο φύλα είναι κυρίως λαμπερό πράσινο. Όταν το κοιτάζει κανείς από κάτω, κυριαρχούν οι κιτρινοπράσινες αποχρώσεις. Το άνω ράμφος δημιουργεί αντίθεση με το πράσινο φτέρωμα, καθώς έχει έντονο κόκκινο χρώμα.

Ο παπαγάλος με το κολάρο είναι πολύ επιδέξιος στην πτήση και αναρριχάται καλά. Χρησιμοποιεί το ράμφος του ως ένα ευέλικτο και ισχυρό εργαλείο. Οι παπαγάλοι τρέφονται κυρίως με μέρη φυτών και, εκτός από σπόρους, ξηρούς καρπούς, άνθη και μπουμπούκια, τρώνε επίσης ώριμα φρούτα. Κατά την αναζήτηση τροφής μπορούν να συγκεντρώνονται σε ομάδες. Η παρουσία τους σε ομάδες παρατηρείται ιδιαίτερα κατά την πτήση προς και από το δέντρο όπου κοιμούνται. Στα δέντρα όπου κοιμούνται συγκεντρώνονται αρκετές εκατοντάδες άτομα, ώστε να προστατεύονται από τα αρπακτικά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι παπαγάλοι με κολάρο διατηρούν την επαφή με τα άλλα μέλη του είδους τους μέσω ήπιων και δυνατών κραυγών, καθώς και έντονων φωνημάτων.

Ο παπαγάλος του Αλεξάνδρου, με μήκος 48 έως 62 εκατοστά, είναι αρκετά μεγαλύτερος από τον παπαγάλο με το περιλαίμιο. Ένα αξιόπιστο διακριτικό χαρακτηριστικό είναι η καφέ-κόκκινη κηλίδα στους ώμους, την οποία παρουσιάζουν οι ενήλικες παπαγάλοι του Αλεξάνδρου. Στα θηλυκά πουλιά είναι ελαφρώς λιγότερο έντονη. 

Η πρώτη υπαίθρια αναπαραγωγή του παπαγάλου με κολάρο καταγράφηκε εδώ ήδη από το 1975. Το πρώτο ζευγάρι αναπαραγωγής του παπαγάλου του Αλεξάντερ, ο οποίος απαντάται επίσης στο Βισμπάντεν σήμερα με σημαντικά λιγότερα άτομα, ακολούθησε το 1987.

Η αρχική πατρίδα του παπαγάλου με κολάρο είναι η Αφρική και η νότια Ασία από την Ινδία έως το Βιετνάμ. Εισήχθησαν στην Κεντρική Ευρώπη από την αρχαιότητα και διατηρούνται σε ιδιωτικά χέρια, θηριοτροφεία και ζωολογικούς κήπους. Οι σημερινοί άγριοι ευρωπαίοι κολλαριστοί παπαγάλοι είναι απόγονοι φυλακισμένων προσφύγων που απελευθερώθηκαν στη φύση σε διάφορα μέρη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μπόρεσαν να εγκατασταθούν μόνιμα.

Οι παπαγάλοι με κολάρο παρατηρούνται και καταμετρούνται από εθελοντές ορνιθολόγους από το 1975. Μεταξύ 2019 και 2024, οι παπαγάλοι με κολάρο και οι παπαγάλοι του Αλεξάνδρου καταγράφηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος παρακολούθησης παπαγάλων σε ολόκληρη τη Γερμανία από τον ειδικό σε θέματα παπαγάλων Detlev Franz, τον υπεύθυνο για την προστασία των πτηνών Oliver Weirich και την ομάδα εργασίας Wiesbaden/Rheingau-Taunus-Kreis της Εταιρείας Ορνιθολογίας και Προστασίας της Φύσης της Έσσης (HGON). Η καταγραφή πραγματοποιήθηκε κατά την άφιξη των πτηνών στους γνωστούς κοινόχρηστους χώρους διανυκτέρευσης.

Δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό η αύξηση του αριθμού των πουλιών στους χώρους διανυκτέρευσης σημαίνει επίσης αύξηση του αριθμού των παπαγάλων που φωλιάζουν και αναζητούν τροφή στο Βισμπάντεν. Δεδομένα πολλών ετών δείχνουν ότι ο αριθμός των παπαγάλων στους κοινόχρηστους χώρους διανυκτέρευσης αυξάνεται κάθε χρόνο μέχρι τις αρχές/μέσα Ιουλίου και στη συνέχεια μειώνεται ξανά. Η εξήγηση για αυτό είναι ότι ένα μέρος των παπαγάλων από τα μέσα Ιουλίου δεν διανυκτερεύει πλέον σε κοινόχρηστους χώρους διανυκτέρευσης, αλλά μεμονωμένα ή σε μικρές ομάδες αλλού. Οι διακυμάνσεις στα αποτελέσματα των καταμετρήσεων από το 2019 έως το 2024 πιθανώς οφείλονται εν μέρει στο γεγονός ότι η ιδανική χρονική στιγμή για μια όσο το δυνατόν πληρέστερη καταμέτρηση δεν προσδιορίστηκε με την ίδια ακρίβεια κάθε φορά. Ενώ το 2019 σε ολόκληρη την περιοχή του Ρήνου-Μάιν ήταν γνωστοί μόνο χώροι διανυκτέρευσης στο Βισμπάντεν, εν τω μεταξύ έχουν προστεθεί χώροι διανυκτέρευσης στη Φρανκφούρτη, στο Χάτενχαϊμ και στο Μάιντς. Οι διακυμάνσεις στον αριθμό των ατόμων που καταγράφηκαν στο Βισμπάντεν πιθανώς σχετίζονται επίσης με το γεγονός ότι οι παπαγάλοι μετακινούνται μεταξύ αυτών των χώρων διανυκτέρευσης. Ειδικότερα, η μετακίνηση μεταξύ Βισμπάντεν και Μάιντς είναι πιθανή λόγω της εγγύτητας. Λόγω διαφορετικών αρμοδιοτήτων, ο τόπος διανυκτέρευσης στο Μάιντς ερευνήθηκε μόνο το 2020 και το 2021 και ποτέ την ίδια ημέρα με τους τόπους διανυκτέρευσης στο Βισμπάντεν. Το 2021 καταμετρήθηκαν συνολικά περίπου 5.800 παπαγαλάκια στο Μάιντς και το Βισμπάντεν, δηλαδή περίπου 1.000 περισσότερα από ό,τι στο έτος-ρεκόρ 2024 στο Βισμπάντεν. Η προαναφερθείσα επέκταση των παπαγαλάκια με κολάρο από το Βισμπάντεν σε άλλα τμήματα της περιοχής Ρήνου-Μάιν-περιοχή θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι η χωρητικότητα στο Βισμπάντεν, μετά από 49 χρόνια αύξησης του πληθυσμού, έχει σχεδόν εξαντληθεί και ότι ο αριθμός των ατόμων που φωλιάζουν και αναζητούν τροφή εδώ δεν αυξάνεται πλέον τόσο έντονα όσο στο παρελθόν.

Το γεγονός ότι το Βισμπάντεν έχει γίνει η πρωτεύουσα των παπαγάλων της περιοχής Ρήνου-Μάιν οφείλεται εν μέρει στο ότι απελευθερώθηκαν εδώ τη δεκαετία του 1970 και είναι πιστά στο βιότοπό τους. Με το ήπιο κλίμα του και τον ποικίλο, ενίοτε παλιό και εξωτικό πληθυσμό δέντρων στα πάρκα και τα νεκροταφεία, το Βισμπάντεν προσφέρει καλή διαθεσιμότητα τροφής, θέσεων κουρνιάσματος και φωλιών αναπαραγωγής. Τα γερμανικά πάρκα μοιάζουν πολύ με τα αστικά ενδιαιτήματα που προτιμούν οι παπαγάλοι στην Ινδία όσον αφορά την κατανομή των δέντρων και την εναλλαγή ανοικτών χώρων και δέντρων. Εκεί, επίσης, ζουν σε κατοικημένες περιοχές και στα κέντρα των πόλεων.

Τα παπαγαλάκια χρησιμοποιούν όλα τα μέρη της πόλης που διαθέτουν κατάλληλα πάρκα με παλιά δέντρα, νεκροταφεία ή κατάλληλους κήπους. Οι καλύτερες ευκαιρίες παρατήρησης βρίσκονται στο πάρκο Biebrich Palace Park, στους κήπους των ιαματικών λουτρών και στους πίσω κήπους των ιαματικών λουτρών. Εδώ και αρκετές δεκαετίες, τα παπαγαλάκια πετούν επίσης πέρα από τα σύνορα της πόλης και του κρατιδίου, ακολουθώντας καθημερινές διαδρομές πτήσης από το δέντρο που κουρνιάζουν προς το χώρο αναπαραγωγής, για παράδειγμα προς το Eltville, το Ingelheim ή το Gustavsburg και πίσω.

Ορισμένοι ορνιθολόγοι και οικολόγοι αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη την εξάπλωση αυτών των εξωγενών ειδών, καθώς η εγκατάστασή τους φαίνεται εκ πρώτης όψεως να οδηγεί στην εκτόπιση των αυτοχθόνων πτηνών που φωλιάζουν σε κουφάλες, όπως οι δρυοκολάπτες, οι κηποκόροι, καρακάξες, κουκουβάγιες ή στρουθιόμορφα ή νυχτερίδων που ζουν σε κουφάλες δέντρων. Ωστόσο, τα διαθέσιμα μέχρι σήμερα στοιχεία δεν αποδεικνύουν καμία ζημιά στους αυτόχθονες πληθυσμούς ζώων στη Γερμανία. 

Ένα επιχείρημα κατά του ανταγωνισμού με τους δρυοκολάπτες είναι, για παράδειγμα, το γεγονός ότι τα είδη δρυοκολάπτων που εξετάζουμε, με εξαίρεση τον πράσινο δρυοκολάπτη, συνήθως δημιουργούν νέες κοιλότητες κάθε χρόνο, ενώ οι παπαγαλάκια έχουν ήδη καταλάβει τις κοιλότητες αναπαραγωγής τους εκείνη την περίοδο. Τα αρσενικά παπαγαλάκια πρέπει να παρουσιάσουν στα θηλυκά αρκετές κουκούλες, από τις οποίες τελικά τα θηλυκά επιλέγουν μία. Στην πράξη, έτσι παραμένει ελεύθερο περίπου το ένα τρίτο των κουκουλών που είναι κατάλληλες για τα παπαγαλάκια.

Δεδομένου ότι οι παπαγαλάκια τρέφονται κυρίως με φυτικά τρόφιμα, δεν υπάρχει ανταγωνισμός για τους σημαντικά αποδεκατισμένους πληθυσμούς εντόμων, οι οποίοι έχουν περιορίσει σημαντικά την επιτυχία της αναπαραγωγής σε πολλά είδη ντόπιων πτηνών. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας της Φύσης αξιολογεί το παπαγαλάκι με το κολάρο και το παπαγαλάκι του Αλεξάνδρου, από άποψη προστασίας της φύσης, ως ξενικά, δυνητικά εισβλητικά είδη και τα περιλαμβάνει στον κατάλογο παρακολούθησης, δηλαδή παρακολουθούνται στοχευμένα, προκειμένου να βελτιωθεί η γνώση σχετικά με τις επιπτώσεις της εξάπλωσής τους.

Συνεπώς, σύμφωνα με τις σημερινές γνώσεις, δεν συγκαταλέγονται στις εισβλητικές είδη στη Γερμανία και προς το παρόν δεν απαιτείται η λήψη μέτρων για τον περιορισμό των δύο αυτών ειδών.

Τα παπαγαλάκια φτάνουν σε ένα κλιματικό όριο στη Γερμανία. Μπορούν να βρεθούν μόνο εκεί όπου η καλλιεργητική περίοδος αρχίζει νωρίς. Σε περιοχές που είναι πολύ κρύες, δεν υπάρχει αρκετή διαθέσιμη τροφή κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής. Ως αποτέλεσμα, οι παπαγάλοι έχουν καταφέρει να εγκατασταθούν μόνιμα μόνο στις θερμές κοιλάδες των ποταμών Ρήνου, Μάιν και Νέκαρ. Ωστόσο, αυτοί οι κλιματικοί περιορισμοί στην εξάπλωσή τους θα γίνονται όλο και λιγότερο σημαντικοί όσο προχωρά η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η εγκατάσταση γίνεται σχεδόν αποκλειστικά σε έντονα ανθρωπογενή ενδιαιτήματα, όπως πάρκα πόλεων, παλιά νεκροταφεία ή παλιούς κήπους πλούσιους σε δέντρα, στους οποίους κυριαρχούν είδη δέντρων που δεν απαντώνται αρχικά εδώ. Περίπου τα μισά από τα τροφικά φυτά των κολλαριστών παπαγάλων είναι ξενικά.

Για παράδειγμα, τα δάση οξιάς και τα μικτά δάση οξιάς γύρω από το Βισμπάντεν είναι ακατάλληλα για τα παπαγαλάκια, καθώς δεν διαθέτουν τροφή για όλο το χρόνο. Το ίδιο ισχύει και για τα υπολείμματα των αλλουβιακών δασών κατά μήκος του Ρήνου, τα οποία θα ήταν ακατάλληλα για τα παπαγαλάκια αν δεν βρίσκονταν κοντά σε καλλιεργούμενα τοπία.

Η προσφορά τροφής κατά την περίοδο αναπαραγωγής και η διαθεσιμότητα των φωλιών είναι οι πιο πιθανοί παράγοντες που περιορίζουν την πυκνότητα του πληθυσμού των παπαγάλων στις πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης. Φυσικοί κυνηγοί των παπαγάλων είναι οι σπουργιτοτσικνιάδες, οι γερακίνες, οι πετρίτες, τα γεράκια των δέντρων, οι μεγάλες κουκουβάγιες, οι κουνάβια και οι οικόσιτες γάτες. Τα παπαγαλάκια βρίσκονται τακτικά στα υπολείμματα της λείας των γερακιών που αναπαράγονται στην Marktkirche. Άλλες αιτίες θανάτου είναι παθογόνα και ατυχήματα. Η απώλεια νεαρών πτηνών μετά την πτήση, π.χ. λόγω εξάντλησης, αποτυχίας επαναπτήσης μετά την προσγείωση στο έδαφος ή σπασμένων φτερών, είναι επίσης υψηλή μεταξύ των παπαγάλων με περιλαίμια.

Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν γνωστοί κίνδυνοι για την υγεία που μπορούν να μεταδοθούν από τα παπαγαλάκια στον άνθρωπο. Για παράδειγμα, ο κίνδυνος να μολυνθούν οι ελεύθεροι παπαγάλοι με κολάρο από τη γρίπη των πτηνών (γρίπη των πτηνών) και να μεταδώσουν τον ιό στον άνθρωπο μπορεί να χαρακτηριστεί ως χαμηλός σύμφωνα με τις τρέχουσες γνώσεις. Μέχρι σήμερα, δεν είναι γνωστό κανένα περιστατικό που να έχει μολυνθεί από γρίπη των πτηνών.

Συμβαίνει οι παπαγάλοι με κολάρο να φωλιάζουν όχι μόνο σε κουφάλες δέντρων, αλλά και σε μονωμένους τοίχους σπιτιών. Σε αυτή την περίπτωση, συνήθως χρησιμοποιούν τις τρύπες που έχουν ανοίξει προηγουμένως οι κοκκινοδάκτυλοι δρυοκολάπτες στη μόνωση. Οι ζημιές στις και εντός των προσόψεων των κτιρίων μπορούν να περιοριστούν με τεχνικά μέτρα πρόληψης (π.χ. τοποθέτηση προστατευτικών πλεγμάτων).

Στο Βισμπάντεν έχει παρατηρηθεί ότι σε μεμονωμένα δέντρα το φύλλωμα έχει «αποκοπεί» σε μεγάλο βαθμό από μια ομάδα παπαγάλων. Τα υγιή δέντρα, τα οποία δεν παρουσιάζουν άλλες ανεπάρκειες, αντισταθμίζουν συνήθως την απώλεια φύλλων εντός της ίδιας περιόδου βλάστησης μέσω νέας βλάστησης.

Στα δέντρα όπου κοιμούνται οι παπαγαλάκια, ενδέχεται να υπάρξουν παράπονα για τις φωνές και τη ρύπανση από τα περιττώματα των πτηνών. Οι ενοχλήσεις από τις κραυγές των παπαγάλων περιορίζονται συνήθως στην ώρα της βραδινής άφιξης στον τόπο διανυκτέρευσης και της πρωινής αναχώρησης των πουλιών. Τα περιττώματα αποτίθενται κυρίως το πρωί πριν από την αναχώρηση από τον τόπο διανυκτέρευσης. Στο Βισμπάντεν έχει καθιερωθεί ένας μεγάλος κύριος τόπος διανυκτέρευσης των παπαγάλων στην οδό Wilhelmstraße. Η κατανομή σε περισσότερους τόπους διανυκτέρευσης θα σήμαινε ότι πολύ περισσότεροι άνθρωποι θα ενοχλούνταν από τις φωνές και τα περιττώματα των παπαγάλων. Συνεπώς, είναι λογικό να μην περιοριστεί η χρήση αυτού του δέντρου διανυκτέρευσης.

Η Υπηρεσία Περιβάλλοντος παρακολουθεί τη ζωτικότητα των δέντρων που χρησιμοποιούνται μακροπρόθεσμα ως τόποι ύπνου, σε συνεννόηση με τον αρμόδιο διαχειριστή της περιοχής. Σε περίπτωση σημαντικών ζημιών στα δέντρα, μπορούν έτσι να ληφθούν έγκαιρα μέτρα για την προστασία τους. Αυτό θα γινόταν, για παράδειγμα, μέσω τοπικών μέτρων απομάκρυνσης των παπαγαλάκια για την προστασία των δέντρων. Η μακροπρόθεσμη ζωτικότητα εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το είδος του δέντρου και τις παράλληλες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Όσον αφορά τα παπαγαλάκια, πρέπει να τηρούνται πάντα οι νομικές διατάξεις περί προστασίας των ζώων, της φύσης και των ειδών. Σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 1 του Ομοσπονδιακού Νόμου για την Προστασία της Φύσης (BNatSchG), απαγορεύεται η σκόπιμη όχληση των άγριων ζώων, η θανάτωσή τους χωρίς εύλογο λόγο, καθώς και η υποβάθμιση ή η καταστροφή των ενδιαιτημάτων τους. Για τον παπαγάλο του Αλεξάνδρου, ως ιδιαίτερα προστατευόμενο είδος άγριου πτηνού, ισχύει επιπλέον το άρθρο 44, παράγραφος 1, αριθ. 1 του BNatSchG, το οποίο ορίζει ότι απαγορεύεται η καταδίωξη, η σύλληψη, ο τραυματισμός ή η θανάτωση ζώων αυτού του είδους [...].

Ως βασική αρχή της προστασίας της φύσης ισχύει ότι πρέπει να λαμβάνονται μέτρα κατά των καθιερωμένων νεοζώων (ξενικών ειδών) μόνο σε περίπτωση σοβαρών ζημιών στο οικοσύστημα. Σε περίπτωση που παρατηρηθούν αρνητικές επιπτώσεις σε αυτόχθονες είδη, εξετάζεται εάν και ποια μέτρα διαχείρισης του πληθυσμού πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπισή τους. Αρμόδια για το θέμα αυτό είναι το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Κλιματικής Προστασίας, Γεωργίας και Προστασίας των Καταναλωτών της Έσσης (HMUKLV).

Σε περιοχές όπου ζουν παπαγαλάκια, οι θερμομονωμένες προσόψεις πρέπει να επιχρίονται με τόσο λείο σοβά, ώστε τα πουλιά να μην μπορούν να αναρριχηθούν σε αυτές, ή οι προσόψεις πρέπει να επενδύονται με ένα προστατευτικό στρώμα. Κατά την αποξήλωση των ικριωμάτων, οι οπές των κρίκων στερέωσης πρέπει να κλείνονται έτσι ώστε να μην αποτελούν σημείο πρόσφυσης για τα παπαγαλάκια. Η έντονη ρύπανση των επιφανειών μπορεί να αντιμετωπιστεί με συχνότερο καθαρισμό.

Σε περίπτωση που υπάρχει πρόθεση να κλείσετε ή να αφαιρέσετε μια φωλιά, επικοινωνήστε οπωσδήποτε έγκαιρα με την Υπηρεσία Περιβάλλοντος, την Κατώτερη Αρχή Προστασίας της Φύσης, προκειμένου να αποκλειστούν παραβιάσεις των ισχυόντων νομικών κανόνων.