Γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1929 στο Κλάγκενφουρτ, ο Χόλεγκα μεγάλωσε στη Στυρία. Από το 1947 έως το 1954 σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, στο εργαστήριο του Γιόζεφ Ντόμπροφσκι. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 απέκτησε μεγάλη αναγνώριση στη Νέα Υόρκη – στο επίκεντρο εκείνης της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας που άλλαξε ριζικά τη ζωγραφική. Με την υποστήριξη του επιδραστικού αμερικανού κριτικού τέχνης Clement Greenberg, εξέθεσε μαζί με τους πρωταγωνιστές του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού, μεταξύ των οποίων οι Friedel Dzubas, Morris Louis και Jules Olitski.

Και δεν είχε καν συμπληρώσει τα 30, όταν το 1958 τιμήθηκε με το Βραβείο Γκούγκενχαϊμ για την Αυστρία – ως ο νεότερος νικητής και ταυτόχρονα με τον Alberto Giacometti, ο οποίος παρέλαβε το βραβείο για την Ελβετία, και τον Mark Rothko για τις ΗΠΑ. 

Παρά την επιτυχία του στη μητρόπολη της Νέας Υόρκης, ο Hollegha επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο: το 1961 αγόρασε ένα αγρόκτημα του 17ου αιώνα στο Rechberg, βόρεια του Γκρατς, το οποίο ανακαίνισε σύμφωνα με τα σχέδιά του. Ιδιαίτερα το καλοκαιρινό εργαστήριό του είναι αξιοσημείωτο μόνο και μόνο λόγω του ύψους του, που φτάνει τα 15 μέτρα περίπου. Εδώ, μέσα στη φύση, σε μια απομόνωση που ο ίδιος επέλεξε, ανέπτυξε για περισσότερο από έξι δεκαετίες ένα ριζοσπαστικά αυτόνομο, συχνά μνημειώδες έργο – συγκεντρωμένο, χωρίς συμβιβασμούς και με εξαιρετική ζωγραφική ένταση χάρη στην απλοποίηση και τη συμπύκνωσή του.

Ιδιαίτερα όταν συγκρίνουμε τα σχέδια – τα οποία θεωρούσε απλώς υλικό και συνήθως πετούσε – γίνεται σαφές πώς δούλευε: ως μοτίβα χρησιμοποιούσε παιδικά παιχνίδια, ένα καλάθι, κούτσουρα ή το καπέλο του. Τα αφαιρούσε σε διάφορα στάδια εργασίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δημιουργεί μια εντελώς αυτόνομη εικαστική εμπειρία.

Εργαζόταν με χειροτεχνικό τρόπο: πάντα σε απόσταση ενός βραχίονα από το έργο του, έριχνε το χρώμα με τη βοήθεια μπολ πάνω στον καμβά, το επέβαλε απευθείας με το χέρι ή το σβήνε με ένα πανί. Πιστός σύντροφος του καλλιτέχνη ήταν η μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Για να ελέγξει το αποτέλεσμα των έργων του, ανέβαινε συνεχώς σε μια εξέδρα ύψους έντεκα μέτρων, που έχει παρόμοιο ύψος με τον «Καθεδρικό Ναό» – τον φωτεινό χώρο στο Μουσείο Reinhard Ernst. 

Ένα ιδιαίτερο σημείο κορύφωσης της έκθεσης είναι η αντιπαραβολή του έργου του Hollega με έργα των Αμερικανών συγχρόνων του, όπως οι Jackson Pollock, Helen Frankenthaler, Friedel Dzubas, Morris Louis, Jules Olitski και Larry Poons.

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται το ασυνήθιστο έργο του Τζάκσον Πόλοκ «Eye-Scape» (1952), στο οποίο χρησιμοποιεί την τεχνική «Soak-and-Stain» (εμποτισμός και απορρόφηση), την οποία η Έλεν Φρανκεντάλερ έφερε σε τελειότητα. Με μια προσέγγιση που μοιάζει με καλλιγραφία, ο Πόλοκ αφήνει το αραιωμένο χρώμα να στάζει πάνω στον ακατέργαστο καμβά. Σημάδια, κηλίδες και διαβαθμίσεις φέρνουν στο νου τοτέμ, σύμβολα από τη λαϊκή παράδοση και τους μύθους των αυτοχθόνων λαών, για τα οποία ο Τζάκσον Πόλοκ ενθουσιαζόταν από την πρώιμη παιδική του ηλικία.