Urodzony 4 marca 1929 roku w Klagenfurcie, Hollegha dorastał w Styrii. W latach 1947–1954 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu w klasie mistrzowskiej Josefa Dobrowsky'ego. Już pod koniec lat 50. zdobył duże uznanie w Nowym Jorku – w centrum tej artystycznej awangardy, która trwale zmieniła malarstwo. Wspierany przez wpływowego amerykańskiego krytyka sztuki Clementa Greenberga, wystawiał razem z protagonistami abstrakcyjnego ekspresjonizmu, w tym Friedelem Dzubasem, Morrisem Louisem i Julesem Olitskim.

Nie miał jeszcze nawet 30 lat, gdy w 1958 roku otrzymał nagrodę Guggenheima za Austrię – jako najmłodszy laureat, równocześnie z Alberto Giacomettim, który odebrał nagrodę za Szwajcarię, oraz Markiem Rothko za Stany Zjednoczone. 

Pomimo sukcesu odniesionego w metropolii, jaką jest Nowy Jork, Hollegha zdecydował się obrać inną drogę: w 1961 roku nabył XVII-wieczną posiadłość rolniczą w Rechbergu, na północ od Grazu, którą przebudował zgodnie ze swoimi planami. Na szczególną uwagę zasługuje letnia pracownia, już choćby ze względu na swoją wysokość wynoszącą około 15 metrów. To właśnie tutaj – w otoczeniu natury, w wybranej przez siebie izolacji – przez ponad sześć dekad tworzył radykalnie oryginalne, często monumentalne dzieła – skoncentrowane, bezkompromisowe i charakteryzujące się niezwykłą intensywnością malarską dzięki redukcji i zagęszczeniu.

Szczególnie przy porównaniu rysunków – które traktował jako materiał i zazwyczaj wyrzucał – widać wyraźnie, jak postępował: motywami były dla niego dziecięce zabawki, kosz, polana drewna czy jego czapka. W kilku etapach pracy tak bardzo je abstrakcyjnie przekształcał, że tworzył zupełnie samodzielny obraz.

Pracował przy tym w sposób rzemieślniczy: zawsze w odległości wyciągniętej ręki od swojego dzieła, wylewał farbę na płótno za pomocą misek, nakładał ją bezpośrednio ręką lub rozmazywał szmatką. Wiernym towarzyszem artysty była muzyka Johanna Sebastiana Bacha. Aby sprawdzić efekt swoich dzieł, wielokrotnie wchodził na galerię o wysokości jedenastu metrów, która ma podobną wysokość jak „Katedra” – przepełniona światłem sala w Muzeum Reinharda Ernsta. 

Szczególną atrakcją wystawy jest zestawienie dzieł Hollegha z pracami jego amerykańskich współczesnych, takich jak Jackson Pollock, Helen Frankenthaler, Friedel Dzubas, Morris Louis, Jules Olitski i Larry Poons.

Po raz pierwszy pokazane zostanie niezwykłe dzieło Jacksona Pollocka „Eye-Scape” (1952), w którym artysta zastosował technikę „soak-and-stain” (nasączanie i wchłanianie), którą do perfekcji doprowadziła Helen Frankenthaler. Stosując podejście przypominające kaligrafię, Pollock pozwala rozcieńczonej farbie kapać na nieprzygotowane płótno. Znaki, plamy i rozmycia przywołują zwierzęta totemiczne, symbole z folkloru i legend ludów tubylczych, którymi Jackson Pollock fascynował się od wczesnego dzieciństwa.