Wodór nie powoduje emisji CO₂ podczas spalania. Jeśli jest wytwarzany przy użyciu energii odnawialnej, może zatem stanowić źródło energii przyjazne dla klimatu. Jednak zgodnie z aktualnym planem zaopatrzenia w ciepło wodór prawdopodobnie nie odegra większej roli w zaopatrzeniu w ciepło w Wiesbaden.

Jednym z głównych powodów są wysokie koszty: ogrzewanie ekologicznym wodorem będzie prawdopodobnie znacznie droższe niż ogrzewanie za pomocą pompy ciepła lub sieci ciepłowniczej. Dlatego oczekuje się, że tylko nieliczne gospodarstwa domowe skorzystałyby z tej możliwości. Budowa własnej sieci wodorowej byłaby zatem bardzo kosztowna z ekonomicznego punktu widzenia. Przekształcenie istniejącej sieci gazu ziemnego na wodór jest możliwe tylko wtedy, gdy wszyscy odbiorcy w sieci przejdą z gazu ziemnego na wodór. Ze względu na wyższe koszty dla odbiorców oraz nakłady organizacyjne również ta opcja jest mało prawdopodobna.

Biogaz powstaje w wyniku fermentacji biomasy. Powstały w ten sposób metan można przetworzyć i wprowadzić do sieci gazowej jako biometan. Dla konsumentów przejście na biometan jest zasadniczo proste. Podobnie jak w przypadku ekologicznej energii elektrycznej, biometan nie musi być dostarczany bezpośrednio do domu. Wystarczy, że dostawca wprowadzi zakupioną ilość do sieci gazowej. Biometan może zastąpić część zużycia gazu ziemnego, ale nie wystarczy do pokrycia całego zapotrzebowania na ciepło.

Ważnym powodem jest ograniczona dostępność: na terenie składowiska Dyckerhoffbruch powstaje obecnie biogazownia. Od 2029 roku ma ona przetwarzać rocznie około 60 000 ton odpadów organicznych z Wiesbaden i powiatu Rheingau-Taunus, wytwarzając z nich około 5 milionów metrów sześciennych biometanu. Teoretycznie pozwoliłoby to jednak pokryć jedynie około dwóch procent obecnego zużycia gazu na potrzeby zaopatrzenia w ciepło w Wiesbaden.

Do produkcji biogazu oprócz odpadów można wykorzystywać również rośliny uprawiane specjalnie w tym celu. Jest to kwestia kontrowersyjna, ponieważ powierzchnie te nie są wtedy dostępne do uprawy żywności. Ponadto uprawa roślin energetycznych na dużych powierzchniach w monokulturach może negatywnie wpływać na różnorodność biologiczną.

Metan syntetyczny wytwarza się z wodoru i CO₂. Nie różni się on od metanu pochodzącego z gazu ziemnego lub biogazu, dlatego może być wprowadzany do istniejącej sieci gazowej. Jeśli jest wytwarzany przy użyciu energii odnawialnej, można go uznać za paliwo neutralne dla klimatu, ponieważ podczas spalania uwalnia się tylko tyle CO₂, ile wcześniej zostało związane podczas produkcji. Teoretycznie metan syntetyczny można wytwarzać w dużych ilościach. Niemniej jednak jego rola w zaopatrzeniu w ciepło jest niewielka.

Jednym z głównych powodów jest wysoki nakład: produkcja metanu syntetycznego jest technicznie skomplikowana, kosztowna i wymaga dużej ilości energii elektrycznej. Najpierw należy wyprodukować wodór i pozyskać CO₂ z powietrza, aby następnie wytworzyć z nich metan. Produkcja ta jest zatem droższa i bardziej energochłonna niż w przypadku innych gazów przyjaznych dla klimatu. W Niemczech istnieją obecnie jedynie niewielkie moce produkcyjne. Trudno zatem oszacować, jakie ilości będą dostępne w przyszłości i po jakiej cenie.

Ogólnie rzecz biorąc, gazy odnawialne nie stanowią odpowiedniej alternatywy, która mogłaby w długiej perspektywie zastąpić ogrzewanie gazowe na dużą skalę. Często są one dostępne tylko w ograniczonym zakresie i znacznie droższe od dotychczas stosowanego gazu ziemnego. Ponadto przyszłe wykorzystanie sieci gazowej jest nadal niepewne.

W sektorze grzewczym istnieją dobre, przyjazne dla klimatu technologie, takie jak pompy ciepła i sieci ciepłownicze. Istnieje zatem wiele argumentów przemawiających za stosowaniem gazów przyjaznych dla klimatu tam, gdzie inne rozwiązania nie są możliwe, na przykład w przemyśle lub w transporcie morskim i lotniczym.