Η Έμι Άρμπελ επέζησε, όταν ήταν μικρό κορίτσι, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ και του Μπέργκεν-Μπέλσεν. Ο Ντέιβιντ Σάφερ γλίτωσε από τη γενοκτονία στην Τρανσνίστρια επειδή δεν τήρησε τους κανόνες. Τα αδέλφια Νίκο και Ρολφ Καμπ, χωρισμένα από τους γονείς τους, κρύφτηκαν από την ολλανδική Αντίσταση σε 13 διαφορετικά μέρη, μακριά από τους δολοφόνους τους. Λίγοι μόνο επιζώντες του Ολοκαυτώματος είναι σήμερα ακόμη εν ζωή. Επομένως, η καταγραφή των αναμνήσεών τους διαδραματίζει κεντρικό ρόλο. Το πολυεπίπεδο έργο ABER ICH LEBE (ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΖΩ) αντιμετώπισε αυτό το έργο με έναν ασυνήθιστο τρόπο: δημιούργησε γραφικές ιστορίες, για τις οποίες δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου ντοκουμέντα. Σε στενή συνεργασία με τους τέσσερις επιζώντες, οι διεθνώς γνωστοί σχεδιαστές Miriam Libicki (Βανκούβερ, Καναδάς), Gilad Seliktar (Pardes Hanna-Karkur, Ισραήλ) και Barbara Yelin (Μόναχο) δημιούργησαν μια γραφική αναπαράσταση των αναμνήσεων. Από αυτές τις συναντήσεις προέκυψαν κόμικς που διερευνούν με εικονογραφικό τρόπο τα ζητήματα του τραύματος, της μνήμης και της επιβίωσης. Η ανθολογία που προέκυψε, ABER ICH LEBE, σε επιμέλεια της Prof. Dr. Charlotte Schallié (Πανεπιστήμιο της Βικτώριας, Καναδάς), και η έκθεση ανατρέπουν τις οπτικές συνήθειες και τις εικόνες του Ολοκαυτώματος. Οι ιστορίες απεικονίζουν άμεσα και με συγκινητικό τρόπο ένα ακατανόητο γεγονός και ταυτόχρονα δημιουργούν ένα νέο αρχείο μνήμης για τις μελλοντικές γενιές. Το μέσο του κόμικ αποδεικνύεται ένα ισχυρό εργαλείο για την ανακατασκευή του οπτικά μη τεκμηριωμένου, ως μια εύλογη, υποκειμενική και όσο το δυνατόν πιο αληθινή αφήγηση πέρα από τη φωτορεαλιστική απεικόνιση. Με βάση πρωτότυπα σχέδια, σκίτσα, αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις με τους εμπλεκόμενους, η έκθεση φωτίζει επίσης τη διαδικασία δημιουργίας του βιβλίου.

Η έκθεση επιμελήθηκε από την Barbara Yelin και τον Jakob Hoffmann. Δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Stadtmuseum Erlangen και το Comic-Salon Erlangen.